Second Life Enterprise jest chronione przez resztą świata przez wydajną zaporę sieciową W ten sposób klienci otrzymują kolejny poziom zabezpieczenia, który ma uchronić cenne korporacyjne dane przed przeciekami i pozwolić biznesowym użytkownikom na potajemne narady z dala od ciekawskich.

Wirtualne światy dla biznesu mogą być instalowane na własnych serwerach zainteresowanych firm (lub w wynajmowanym centrum danych). Pozwalają one na pomieszczenie maksymalnie 800 awatarów w jednym regionie i jednoczesne uruchomienie do ośmiu takich regionów.

Second Life to nie tylko zabawa: wirtualne światy znajdują zastosowanie m.in. w
Northrop Grumman, British Petroleum, IBM, Dell czy Cisco.

Biznesowe Second Life radzi sobie z obsługą protokołu LDAP. Ułatwia to tworzenie i weryfikowanie kont. Dodatkowo administratorzy gry uruchomią sklep z aplikacjami, w którym firmy zakupią gotowe elementy wirtualnych światów. Będą one potem integrowane ze środowiskiem w korporacji. Usługa ruszy w pierwszym kwartale 2010 roku.

Biznesowe Second Life ma przenieść współpracę online na zupełnie nowy poziom. Pracownicy mogą spotykać się w wirtualnych salach konferencyjnych, brać udział w zdalnych szkoleniach, a nawet organizować w wolnym czasie imprezy integracyjne obejmujące zasięgiem filie oddalone od siebie o setki kilometrów.

Źródło: ReadWriteWeb.com, work.secondlife.com

Jestem w stanie pojąć koncepcje blokowania gier dla dorosłych. Co prawda nie rozumiem, jak mogą się z tym godzić Australijczycy, ale widocznie inna kultura, inna mentalność. Im najwyraźniej nie przeszkadza instytucja Ministra Cenzury. Ale jak wytłumaczyć blokowanie gry Second Life? Może pójdźmy dalej i zablokujmy portale społecznościowe i fora, bo tam też ludzie często bluźnią, albo zachowują się nieprzyzwoicie.

Australijczykom gratulujemy Ministerstwa Cenzury.

Wasyl Kurek

Źródło: N4G.com

A teraz trochę komentów pozwolę sobie zacytować i pozostawię bez komentarza:)

ktoś wydaje kasę na gre i wpłaca regularnie, żeby mieć fajną zabawe, a tu się dowiaduje, że wszystko traci bo ktoś inny pierdołami się zajmuje..

Kiedyś widziałem dokument o kolesiu który za 100tys $ kupił od programistów w Second Life wielki budynek a w nim 10 tys mieszkań, jakieś sklepy i stadiony. Wszystko piękne graficznie. Swoją przyszłość wiązał z tą grą bo za jedno mieszkanie liczył sobie 100$ i chciał na tym zarobić. Żona mu umarła i sam wychowywał syna. Nieźle się pozastawiał, żeby zacząć zarabiać. Czy mu się udało? Nie mam pojęcia. Ale ciekawe co on by zrobił jak by się dowiedział, że mu Second Life ocenzurowali i zakazali grać..

Szczerze mówiąc nie dziwię się że blokują tą grę. Paradoksalnie jest ona bardziej niebezpieczna dla psychiki niż jakieś GTA czy inny Manhunt. A to dla tego że Second Life daje złudne poczucie bycia kimś innym niż się jest, utożsamienia się z bohaterem i do tego kontakt z drugim żywym człowiekiem. Wyobraźcie sobie ~40 letnią kobietę niezbyt piękną, wykonującą jakiś niezbyt prestiżowy i niezbyt dochodowy zawód, mającą podobnego męża, albo w ogóle nie mającą rodziny- krótko mówiąc statystyczny obraz mieszkańca cywilizowanego kraju. I dostaje alternatywną rzeczywistość, w której może być piękny, spotykać się z równie pięknymi, robić to co chciałby robić w prawdziwym życiu, ale nie ma możliwości i/lub odwagi. Za jakieś wirtualne, niezbyt wielkie opłaty polepsza swój status w grze i staje się kimś. Prowadzi to do bardzo silnego, destrukcyjnego uzależnienia, dotyczącego dorosłych ludzi, nie dzieci. Odłączając im taka grę zachowywali by się podobnie, jeśli nie znacznie gorzej niż te z ostatnio pokazywanych tu filmików(dziecko poskacze po łóżku, walnie w drzwi i tyle, u dorosłego może to doprowadzić do dużo bardziej niebezpiecznych patologii). To co wprowadza Australia to zwykłe duszenie w zarodku niebezpiecznej, nowej, społecznej patologii

Gamecorner jest serwisem bardzo nietolerancyjnym i aroganckim.Doprawy nie pojmuję dlaczego z taką szczeniacką pogardą potępiacie inny punkt widzenia. Dla mnie śmieszniejsi są ludzie z zapałem prowadzący alternatywne, wirtualne życie. Nie wszystko co popularne jest dla człowieka dobre. Mnie Second Life ani ziębi, ani grzeje, ale rozumiem przesłanki do zablokowania tej dziwacznej „gry”.

No i dobrze i tak nikt z Australijczyków się tym nie przejmie ponieważ tam w raju żyją na luzie i nikt się nie martwi jakimiś tam grami a w szczególności Second Life bo tam żyją naprawdę Pozdrawiam Australię Kocham ten kraj

Patalogie lepiej dusić w zarodku niż walczyć z ich skutkami, nie?
No i ograniczenie dotyczy tylko tych co grają w Seconda (lol przyp. red), reszcie społeczeństwa (ile to będzie – 99%?)zakaz wcale nie ogranicza bo i tak w to nie grają. Problem jest tylko w tym, żeby świadome społeczeństwo obywatelskie potrafiło wybrać naprawdę poważne zagrożenia (i dla obywateli i dla budżetu) i żeby to nie skończyło się to karaniem kolejnych „procentowych” grup społecznych. IMO tutaj kozioł został wybrany idealnie.

Mamy zakaz propagowania totalitaryzmów i systemów odwołujących się do nienawiści rasowej, pasi?”

Nie bo komunizm w Polsce zwalczany nie jest w ogóle. Mamy manifestacje na 1, KPP, idiotów z koszulkami Che na ulicach, knajpy w wystroju czerwonych…
Powinno się go zrównać z nazizmem, a jak obaj wiemy tak nie jest.
Btw. przypomniało mi się:
„Jak rozpoznać komunistę? Cóż, jest to ktoś kto czyta Marksa i Lenina. A jak rozpoznać antykomunistę? To ktoś kto rozumie Marksa i Lenina. „- Regan

Co do reszty Waszych wypowiedzi to brak słów. Uważacie się za elitę, lub akceptujecie istnienie takiej elity, która wydaje milion zakazów (nawet tak niskiego strzebla jak dotyczących gier komputerowych) w imię dobra ludzi, którzy „nie umieją o siebie zadbać”. Toż to jakiś totalitaryzm, antyutopia Huxley, Orwell, Bradbury zmieszani w jednym czerwonym garze…

W/g mnie Australijczycy trochę przesadzają z tym cenzurowaniem. Rozumiem zaostrzenie zasad z korzystania z pewnych serwisów, czy tam gier internetowych itp itd. Ale, żeby całkowicie zablokować coś, rozumiem, że niektóre rzeczy powinny być całkowicie(np. taki tandetny RedWatch-pewnie kojarzycie co to jest-który propaguje nienawiść rasową, były wielokrotne próby usunięcia tego, ale nie udaje się). Akurat Second Life, może no jest dziwną grą, lecz nie jest czymś tylko w rodzaju takich Simsów w formie Online tylko też ma inne zastosowanie. Z tego co czytałem na ten temat, nawet oglądałem filmy na temat zastosowania SL to może być bardzo przydatne. Podam przykład zastosowania. W architekturze gra może być przydatna w projektowaniu różnych budynków w formie wirtualnej, aby przedyskutować czy nie będzie trzeba czegoś zmienić w projekcie zanim się to wybuduje, gdyż gra daje taką możliwość. Inny przykład, niektóre markowe sklepy, bądź mniej znane otwierają w SL swoje wirtualne sklepy, gdzie można poruszać się jak po prawdziwym i obejrzeć co mają do zaoferowania, no wiadomo że to nie to samo co być osobiście w takim sklepie i zobaczyć jak to naprawdę będzie wyglądać. Gra ta posiada wielkie możliwości, więc nie widzę powodu blokować jej. Osobiście nie przepadam za tego typu gier.

Z tym blokowaniem mogliby sobie podarować, mogliby zastosować właśnie jakieś filtry, które byłyby zakładane np. przez rodziców dla dziecka, aby przypadkiem nie wszedł na jakąś stronę. No są jakieś, ale powinny być bardziej zaawansowane i dokładniejsze. Ale blokować tak od góry to przesada. Niedługo się może okazać, że duża część stron będzie blokowana ze względu na to, że na stronie znajduje się jakiś uznany przez nich nie odpowiedni wyraz lub sformułowanie w jakimś artykule czy czymś podobnym albo też że będą blokowane ze względu na czyjąś wypowiedź w zamieszczonym komentarzu, która jest niby sprzeczna z ich wybujałymi ideałami czy zasadami moralnymi, że się okaże że nawet „kurde” napisać nie będzie można. Tyle miałem do napisania, dziękuje.

wiecej poczytacie na : http://gamecorner.pl/gamecorner/1,86013,6773867,Australia_blokuje_Second_Life.html

fot. yukali

Seks w Second Life

Linden Lab w oficjalnym blogu podało, że zamierza „udoskonalić” Second Life i dać mieszkańcom wirtualnego świata więcej kontroli nad tym, co tam widzą. Firma zamierza wypracować definicję treści dla dorosłych, która zawierałaby „wyraźne zachowania seksualne” oraz „obraz genitaliów”, „obecność intensywnej przemocy” i „stymulacja przez używanie narkotyków”. Zmiany mają pojawić się już za kilka miesięcy.

Strefa tylko dla dorosłych

Strefa tylko dla dorosłych będzie oddzielona od „głównego lądu”. Ludzie, którzy będą chcieli dostać się do zakazanej strefy, będą musieli najpierw przejść przez procedurę weryfikacji wieku. (wykorzystując do tego np. swoją. kartę kredytową). Mieszkańcy, którzy posiadają posiadłości w strefie dla dorosłych, nie będą musieli się przenosić, ale będą zmuszeni do aktywacji weryfikacji wieku.

Second Life ma problemy

W przeszłości Linden Lab zmagał się już z problemami etycznymi i regulacjami prawnymi, włączając w to oskarżenia o dziecięcą pornografię czy problem z wirtualnymi bankami, które nie chciały wypłacić użytkownikom Second Life obiecanych pieniędzy z inwestycji.

Czytaj więcej o Second Life

Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl

Mark Kingdon, szef Linden Lab, powiedział, że sytuacja Second Life na rynku jest bardzo dobra. Gra po kilku latach od premiery wciąż przynosi firmie zyski, skutecznie przyciąga nowych użytkowników oraz satysfakcjonuje dotychczasowych użytkowników – czytamy w serwisie The Industry Standard.

Spotkania firmowe w Second Life?

Szef Linden Lab dodał, że firma aktualnie pracuje nad kilkoma projektami lokalizacyjnymi platformy oraz wprowadzeniem narzędzi, które ułatwią wchodzenie do Second Life realnych firm np. pracownicy z różnych części świata mogliby spotykać się w wirtualnej przestrzeni. Twórcy z Linden Lab są przekonani, że ich platforma będzie mocną konkurencją dla rozwiązań telekomunikacyjnych.

Upadek Google Lively? To naturalne…

Szef Linden Lab odniósł się również do zeszłorocznego zamknięcia projektu Google Lively, który miał być konkurencją dla Second Life. Według niego musiało się tak stać. Obecnie większość firm koncentruje się na tym, co robi najlepiej, zamykając ryzykowne przedsięwzięcia.

Co niedługo pojawi się w Second Life?

Aktualnie najważniejszym celem jest uproszenie interfejsu, tak aby każdy użytkownik mógł go idealnie opanować w maksymalnie pół godziny – powiedział w wywiadzie Kingdon.

Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl >>

Wywiad z Sarah Robbins, z Ball State University w Muncie Indiana, autorką książki nt. Second Life, przeprowadzony 26 września 2007 r., przez Deb Antoine, metodyka nauczania online w Office of Technology-Enhanced Learning, University of Illinois Springfield.

Deb Antoine: – Dlaczego zdecydowałaś się użyć Second Life do nauczania?
Sarah Robbins: – Prowadzę zajęcia od ponad dziesięciu lat, wykorzystując w nauczaniu zarówno metody tradycyjne, jak również e-learning. Używałam już takich systemów, jak Blackboard i On Course oraz aplikacji do zarządzania treścią, np. Drupal, aby zwiększyć zaangażowanie studentów w trakcie zajęć online, jednak żaden z nich nie działał wystarczająco dobrze. Po jakimś czasie zrozumiałam, że systemy używane na uczelniach różnią się znacząco od sposobu komunikowania się online, który zwykle stosują studenci. Młodzi ludzie korzystają na co dzień z MySpace, komunikatorów, Skype’a, gier wideo i RPG (MMORPG – Massive Multi-Player Online Role Playing Games). Pomyślałam więc, że jeżeli uda się stworzyć narzędzie, które zintegruje wszystkie sposoby komunikacji używane przez studentów oraz gdy zastosujemy je w edukacji, wówczas będziemy w stanie przyciągnąć i utrzymać ich uwagę oraz naprawdę wzmocnić aktywne uczenie się.

Gdy zaczęłam badać Second Life i zdałam sobie sprawę, że działa ono na zasadzie współpracy i uczestnictwa, oraz że są w nim wykorzystywane świetne narzędzia do tworzenia nowych rzeczy oraz awatary, będące sposobem na wyrażanie siebie, wydało mi się, że jest to doskonałe rozwiązanie. Klasa, którą uczę, miała już zdefiniowany zakres programowy, więc jedyne co musiałam zrobić, to zastanowić się, jak wykorzystać możliwości Second Life w poszczególnych punktach programu. Nie było to trudne. Przekonanie osób kierujących moim wydziałem, że mogę stosować SL w nauczaniu zajęło mi dwa dni. Kolejną barierą było znalezienie i wykupienie swojego miejsca w Second Life, ale i tu miałam dużo szczęścia. W Ball State University działa Centrum Projektowania Mediów (Center for Media Design), które prowadzi studia Middletown Media – byli oni już wcześniej zainteresowani Second Life, ale jak dotąd nie podjęli żadnych konkretnych działań. Zaproponowali mi kupno wyspy, na której mogłabym uczyć, a w zamian miałam ich informować o postępach i przekazywać im swoje spostrzeżenia. Tym sposobem dostałam się do SL.

- Miałaś więc wsparcie ze swojej instytucji?
- Tak. Byłam jedynym nauczycielem na uczelni, który kiedykolwiek słyszał o SL. Orientowałam się też najlepiej w technologiach i często pytali mnie, jak stosować IT w nauczaniu, uważali więc, że wiem, co robię. Gdy na zajęcia zapisało się 300 studentów, zrozumieli, że to co robię, jest słuszne.

- Co radzisz na początek, jeśli jakiś nauczyciel jest zainteresowany wykorzystaniem Second Life w dydaktyce?
- Z pewnością trzeba umieć posługiwać się różnymi narzędziami. Second Life to nie aplikacja, której można nauczyć się w tydzień, a już w kolejnym przedstawiać ją studentom. Nie wystarczy jedynie znać mechanizmy działania czy też wiedzieć, w którym miejscu kliknąć. Trzeba naprawdę zrozumieć kulturę sieci, jej możliwości, to jak ludzie używają internetu, w jaki sposób w nim żyją. W SL istnieje cały zakres zasad społecznych – tak naprawdę trzeba zintegrować się z nową społecznością.

Druga kwestia to umiejętność wykorzystania osób, które już są w SL, np. Stowarzyszenie Edukatorów Second Life (SLED – Second Life Educators) czy badaczy (SLRL – Second Life Researchers List). Trzeba uczestniczyć w wielu wydarzeniach, zadawać pytania, korzystać z zasobów, które są tam obecne. Ze wszystkich społeczeństw, w które się angażowałam, z Second Life współpracuje się najlepiej, jest najbardziej pomocne, wspierające, a przy tym wielodyscyplinowe i międzynarodowe, co należy wziąć pod uwagę, jeśli chce się uczyć w SL.

Trzecią rzeczą, na którą chciałabym zwrócić uwagę jest konieczność bycia przygotowanym na grupę defetystów. Osoby, które zajmują się nauczaniem z wykorzystaniem SL już od dłuższego czasu, postrzegają obecnie jako dominujący trend wzrost takiego negatywnego nastawienia. Osobiście nie wyobrażam sobie niewykorzystywania SL w nauczaniu. Trudno jest mi wyobrazić sobie myślenie, że nie jest to wspaniałe miejsce dla edukacji, ale wciąż są osoby (w szczególności wśród władz), które nie widzą w tym sensu i trzeba być przygotowanym na długie dyskusje, tłumaczenie, w jaki sposób SL działa itd. Istnieją naprawdę proste związki między SL a kształceniem, trzeba jedynie chcieć je dostrzec i wykorzystywać.

- Jak widzisz zastosowanie wirtualnych trójwymiarowych światów w edukacji?
- Sądzę, że powodem, dla którego światy wirtualne są obecnie tak powszechnie dyskutowanym tematem w edukacji, jest fakt, że mamy do czynienia z nową generacją studentów. Mają oni bardzo ścisłe wymagania co do edukacji, coraz więcej z nich płaci też za swoją edukację. Są wymagający i zostali wychowani w stylu życia wypełnionym mediami, w którym w jednym momencie pisze się pracę zaliczeniową, słucha muzyki i ogląda telewizję. Wiemy, że są oni spragnieni kontaktów przez sieć, lubią komunikować się z ludźmi i używać do tego wielu różnych narzędzi. Zauważamy wszystkie trendy dotyczące dobrowolnej nauki i komunikacji. Musimy też być świadomi wymagań studentów i zmian w stylu życia, które wpływają na edukację. Wirtualne światy to zaledwie jeden symptom. Powodem, dla którego lubię Second Life jest fakt, że ma ono elementy gry, elementy symulacji, rozwiązania znane z Sim City, komunikator, czat, oraz że istnieje wiele podobieństw do innych narzędzi sieciowych, a wszystkie one są wkomponowane w SL. Myślę, że niedługo powstaną środowiska podobne do SL, lecz jeszcze bardziej zintegrowane – np. umożliwiające surfowanie po internecie, będąc jednocześnie zalogowanym w wirtualnym świecie, albo wspólne edytowanie tekstu. Jeśli odniosą one sukces, będą musiały oferować jeszcze więcej zasobów i rozwiązań, stając się czymś w rodzaju supermarketu, a nie jedynie jednousługowym rozwiązaniem. Kolejną ekscytującą rzeczą jest, jak sądzę, fakt, że SL przełamuje zamknięte środowiska edukacyjne. Gdy nauczyciele wchodzą w takie wirtualne środowisko, jak SL, chętniej współpracują z ludźmi spoza swojego wydziału czy obszaru naukowego, a może również spoza uczelni czy nawet kraju. Studenci są teraz bardziej międzynarodowi, mają przyjaciół na całym świecie i kontaktują się z ludźmi, których nigdy wcześniej nie spotkali, a w szkolnictwie – odwrotnie – pozostaje się w wyizolowanym świecie własnej dyscypliny. Używanie wirtualnych środowisk może więc w większym stopniu zmienić styl uczenia niż działanie na uprzywilejowane miejsca szkolnictwa, takie jak klasa, w której jesteśmy jedynie kilka godzin w tygodniu.

- Jak oceniasz dostępność Second Life? Dla zwykłego studenta z laptopem jest to nieco trudne. Jak popierać korzystanie z SL, skoro nasi studenci nie mają odpowiedniego sprzętu?
- Na początku mieliśmy podobny problem, wolniejsze łącza na uczelniach czy stare komputery oparte na DOS-ie, ale udało nam się dostosować infrastrukturę. Z dnia na dzień zasoby stają się coraz tańsze i szybsze. Wymagania SL nie są z założenia rosnące, a infrastruktura na uczelniach będzie się zmieniać na lepsze. Problemu infrastruktury nie uważam za argument przeciwko SL, gdyż większość moich studentów miała już na początku zajęć wystarczająco dobre komputery. Faktycznie, nasze laboratorium nie spełniało wymogów SL – pracuję na Wydziale Anglistyki i nasze komputery są przystosowane do przetwarzania słów oraz wyszukiwania i nie posiadają dobrych kart graficznych. Jednak gdy rozmawiałam ze studentami, mówili: Mój sprzęt obsługuje to dobrze. Przerzuciłam sprawy związane z technologią na studentów. W tradycyjnym nauczaniu student jest odpowiedzialny za posiadanie podręczników, tutaj – za takie zaadaptowanie sprzętu, aby móc korzystać z aplikacji. Miałam naprawdę wielu studentów w Second Life i nie było przypadku, w którym nie potrafiliby sobie poradzić z jakąś kwestią. Sądzę też, że korzyści z SL nie są największe, jeśli wszyscy studenci siedzą w jednym laboratorium. Jeśli chcemy używać SL dla potrzeb e-learningu, dla rozproszonych użytkowników, wówczas nie potrzebujemy laboratorium, lecz studentów z własnymi komputerami, którzy potrafią je obsługiwać, a takich jest coraz więcej.

- Czy możesz opowiedzieć, w jaki sposób dostosowałaś swoją klasę do potrzeb Second Life?
- Moje klasy to hybrydy – raz uczę w sposób tradycyjny, raz w Second Life. Zdecydowałam się na takie rozwiązanie, bo SL było dla mnie, a także dla studentów, nowością. Nie byłam więc gotowa całkowicie przenieść edukacji do SL. Chciałam zachować margines bezpieczeństwa w postaci spotkań tradycyjnych, w razie ewentualnych problemów. Gdybym uczyła teraz, a nie uczę, gdyż kończę moją pracę doktorską, zdecydowałabym się na całkowite przejście do SL, bo dobrze je rozumiem i czuję, że można by to zrobić. Jestem wykładowcą metodyki prowadzenia badań służących do pisania prac naukowych. W każdym roku odbywa się ok. 90 edycji tego kursu. Studenci muszą w trakcie zajęć przeprowadzić badania i opisać je, więc często są wysyłani na prowadzenie obserwacji w różnych miejscach. Muncie nie jest zbyt dużym miastem i wziąwszy pod uwagę 90 edycji z 25 studentami za każdym razem – studentami, którzy pytają każdą organizację non-profit, firmę, organizację: Czy możemy przyjść i przeprowadzić u Państwa badania? może to być faktycznie męczące. Second Life jest świetnym rozwiązaniem – mamy dostęp do społeczności, które nigdy nie były i nie są obecne w Muncie. Wielu studentów zdawało sobie sprawę, że jedynym czasem, który mają do dyspozycji na wywiady są wieczory, a wówczas firmy są już zamknięte. Jednak w Second Life, życie toczy się 24 godziny na dobę i zawsze są w nim ludzie. Studenci ogromnie skorzystali na tym rozwiązaniu.

Sądzę też, że wielu studentów tradycyjnej wersji kursu wymyślało swoje wywiady, gdyż pokonanie lęków przed wywiadami z osobami, których nie znają, podczas gdy sami dopiero uczą się prowadzić badania, było dla nich zbyt trudne. Wybierając osoby do wywiadów w sieci, studenci byli dużo odważniejsi niż ich rówieśnicy w klasach. Podsumowując, wyniki kursu online były dużo lepsze od wyników spotkań tradycyjnych, przy zachowaniu tego samego programu zajęć.

- Co było najbardziej wzbogacającym doświadczeniem z Second Life?
- Powiedziałabym, że było to przekazanie władzy studentom. Gdy stoi się przed klasą w tradycyjnej sali wykładowej, ma się poczucie władzy i przywództwa, którego nie oddaje się studentom. Wiemy, że nie tak powinno to wyglądać, ale to rutyna, w którą łatwo się wpada, a dla studentów równie łatwo jest siedzieć i jedynie odbierać przekazywaną wiedzę. To prosta i pasywna rola, jednak model ten nie działa w przypadku Second Life. Studenci nie mogą po prostu siedzieć i słuchać. Ich avatary będą się (wizualnie) osuwać, upadać. W SL udało mi się sprawić, że młodzi ludzie zaangażowali się we własną naukę. Rozpoczął się wspaniały dialog – ja mówiłam: Musimy dziś na zajęciach osiągnąć te trzy cele, w jaki sposób chcecie to zrobić?, a oni podawali na to sposoby, o których nigdy bym nie pomyślała. W ten sposób ja nauczyłam się, jak być lepszym nauczycielem, a oni nauczyli się odpowiedzialności za swoją naukę. Pod koniec semestru mówili mi: Mam zamiar założyć bloga i kontynuować taką pracę, bo naprawdę mnie to zainteresowało. Ciągle też robili coś poza klasą, nawet jeśli ich o to nie prosiłam. Było to bardzo motywujące, widzieć ich zaangażowanie i formowanie się społeczności studenckiej, gdy wspólnie wykonywali jakąś pracę poza zajęciami.

- Jesteś współautorką książki o Second Life. Jaki jest jej tytuł?
- Second Life dla idiotów (Second Life for Dummies) ma się ukazać w grudniu 2007 r. i będzie świetnym prezentem gwiazdkowym. Staraliśmy się odpowiedzieć na wszystkie pytania znalezione na liście dyskusyjnej SLED (SL Educators). W porównaniu do innych autorów książek nt. SL mieliśmy dużo szczęścia, bo jesteśmy częścią społeczności, do której wciąż dochodzą nowi ludzie – nie tylko akademicy, ale także studenci. Przejrzeliśmy dokładnie archiwum SLED, aby zidentyfikować najbardziej powszechne problemy i upewnić się, że odnieśliśmy się do nich w książce. Chcieliśmy stworzyć coś, co pomoże ludziom pokonać bariery. Wśród ponad 9 milionów założonych kont, jest jedynie 1,5 miliona regularnych użytkowników. Co stało się z pozostałymi milionami? Niektórzy z nich być może nie są zainteresowani SL, ale sądzę, że wiele osób ma problemy z poruszaniem się po wirtualnym środowisku, nie posiada dokładnych wskazówek oraz wytyczonych celów, a to staje się przeszkodą w używaniu narzędzi SL. Mamy nadzieję, że nasza książka sprawi, że wiele osób zaangażuje się w Second Life

Dziękuję za rozmowę

Niniejszy wywiad możesz również odsłuchać (mp3). Wersja audio to pełny zapis przeprowadzonej dyskusji, bogatsza o wątki niepublikowane na łamach „e-mentora”.

źródło: http://www.e-mentor.edu.pl/

Zainteresowani wirtualnym światem są też pracownicy innych lubelskich uczelni. Z pytaniem o możliwość współpracy zgłosili się do UCZNiKO UMCS psychologowie z KUL. – Uważam, że „Second Life” to środowisko, które można wykorzystać zarówno w zajęciach ze studentami, jak i w badaniach. W ramach projektów badawczych można analizować interakcje między ludźmi czy wpływ pewnych bodźców na zachowanie. Niewątpliwą zaletą tej formy badań byłby ich stosunkowo niski koszt – uważa Michał Wiechetek z Katedry Psychologii Społecznej i Psychologii Religii KUL. – Oczywiście należałoby jednak sprawdzić, na ile wyniki badań uzyskanych w „Second Life” byłyby zbliżone do tych przeprowadzonych w realnym świecie.

Zdaniem Wiechetka wirtualny świat teoretycznie umożliwia przeprowadzanie eksperymentów, które nie mogłyby być zrealizowane w świecie realnym, m.in. ze względu na obowiązujące normy etyczne. – Choćby eksperyment przeprowadzony w USA przez Stanleya Milgrama – mówi, choć nie potrafi odpowiedzieć na pytanie, czy zdecydowałby się na próbę jego dokładnego odwzorowania w „Second Life”.

Eksperyment Milgrama przeprowadzony w latach 60. ubiegłego stulecia jest jednym z najsłynniejszych w dziejach psychologii. Wywołał szereg kontrowersji natury etycznej. Dotyczył posłuszeństwa wobec autorytetów. Ochotnicy, którzy wzięli w nim udział, byli przekonani, że chodzi o „wpływ kary na pamięć”. Stawali się pomocnikami „naukowca”, którym w rzeczywistości był zawodowy aktor. Ich zadaniem było aplikowanie elektrowstrząsów przypiętemu do krzesła „uczniowi”, gdy źle zapamiętał przygotowane pary słów. W rzeczywistości, czego ochotnicy nie wiedzieli, elektrowstrząsy były sfingowane, a okrzyki bólu „ucznia” odtwarzano z taśmy. – W świecie wirtualnym przeprowadzenie tego typu eksperymentu prawdopodobnie nie niesie ze sobą aż tak dużych negatywnych skutków psychicznych jak w rzeczywistości – ludzie uczestniczący w „Second Life” mają bowiem w większości świadomość, iż jest to gra – mówi Wiechetek. – Należy jednak podkreślić, że dla pewnej grupy avatarów może to już nie być tak oczywiste.

Tymczasem prace zaliczeniowe w „Second Life” zamierza zlecić w przyszłym semestrze studentom informatyki dr Andrzej Wodecki, szef UCZNiKO UMCS . – Będą mieli założyć w wirtualnym świecie firmę i sprzedać pierwsze cyfrowe produkty. Asortyment usług jest ogromny: mogą zaoferować przedmioty, jak choćby ubrania, samochody czy domy, ale też napisane przez nich skrypty, które spowodują, że avatar atrakcyjniej się porusza. To pomoże im nauczyć się biznesu elektronicznego. „Second Life” świetnie się do tego nadaje.

Paweł P. Reszka
źródło: www.gazeta.pl