1.    Are My Sites Up?

Usługa oferuje darmowy pakiet oraz trzy komercyjne abonamenty. Bezpłatnie da się monitorować maksymalnie pięć stron WWW, a weryfikacja serwisów jest przeprowadzana raz na godzinę. Użytkownik nie otrzymuje niestety alertów w formie nagłówków RSS ? w jego profilu pojawiają się za to reklamy. Nie ma również dostępu do mechanizmu integrującego Are My Sites Up? z Twitterem ? użytkownik jest skazany na korzystanie z okrojonej wersji aplikacji dla iPhone’a.

Sieciowy interfejs usługi jest bardzo prosty, a na dodatek całkiem ładny. Aby dodać nową stronę, wystarczy kliknąć przycisk “Add New Site”. Obok poszczególnych witryn pojawią się ikonki wskazujące na normalne lub nieprawidłowe działanie. W ustawieniach można podać, jakie rodzaje alertów chce się otrzymywać, a także wpisać numer telefonu dla powiadomień SMS. Niestety, ten moduł działa tylko na terenie Stanów Zjednoczonych.

Plusy: dodatkowa aplikacja dla użytkowników iPhone’a
Minusy: niska częstotliwość weryfikowania stron, brak alertów esemesowych poza USA, mała maksymalna liczba śledzonych witryn
Ocena: 5/10

2.    Basic State

Wbrew nazwie narzędzie to jest całkiem rozbudowane. W przeciwieństwie do innych darmowych pakietów weryfikuje stan witryn co 15 minut. Dodatkowo użytkownik może śledzić nielimitowaną liczbę stron WWW bez konieczności wykupywania konta premium. W innych aplikacjach jest często ograniczony do kilku czy nawet jednego serwisu.

Aby zacząć korzystać z Basic State, wystarczy kliknąć link Sign up for a free account i wypełnić formularz. Potem należy skorzystać z menu po prawej, aby dodawać kolejne witryny, przeglądać raporty czy modyfikować ustawienia alertów. Te są przesyłane za pośrednictwem maili lub wiadomości SMS. Za wiadomości tekstowe otrzymywane na komórkę trzeba dodatkowo płacić.

Wadą Basic State jest mało przejrzysty i prymitywny interfejs, wykorzystujący ciemną kolorystykę oraz nieczytelne fonty. Umieszczone po prawej stronie menu ma tendencję do wędrowania po całym ekranie w zależności od tego, która opcja zostanie z niego wybrana. Basic State nie ma żadnych płatnych kont dla zaawansowanych użytkowników.

Plusy: wysoka częstotliwość weryfikowania stron, brak ograniczeń w liczbie śledzonych serwisów
Minusy: brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 8/10

Za wachlarz opcji, które użytkownik ma do dyspozycji, wysoką częstotliwość weryfikowania stron oraz brak ograniczeń w liczbie śledzonych serwisów – Basic State otrzymuje tytuł ?Wybór redakcji Webhosting.pl?.

3.    FreeSiteStatus

Cechą charakterystyczną tej witryny jest narzędzie do szybkiego testowania serwisów bez konieczności zakładania konta. Wystarczy na stronie głównej wpisać w pole tekstowe żądany URL i kliknąć przycisk Test. Alternatywnie można przejść do zakładki Monitoring i wybrać opcję Sign up, aby założyć konto. FreeSiteStatus ? jako jeden z niewielu programów w naszym zestawieniu ? jest dostępny po polsku.

W darmowej wersji aplikacja wspiera protokoły HTTP i HTTPS, weryfikuje podane adresy nawet co minutę (tylko w okresie testowym). Obsługuje wiele e-maili, na które są wysyłane alerty, radzi sobie także z wiadomościami SMS (krajowi operatorzy są obsługiwani).

Wiadomości tekstowe mogą wykupywać wyłącznie posiadacze płatnych kont. Za darmo dostaje się dwa kredyty w celu sprawdzenia, czy operator faktycznie obsługuje funkcję.

Po dwóch tygodniach korzystania z przyjemnego, przejrzystego interfejsu FreeSiteStatusa opcje charakterystyczne dla profesjonalnego planu zostaną wyłączone. Użytkownik musi od tego momentu pracować na darmowym koncie albo wykupić pakiet premium. Cena zależy od liczby stron internetowych oraz częstotliwości ich weryfikowania.

Plusy: dostęp do wszystkich funkcji przez pierwsze kilka tygodni użytkowania
Minusy: niska częstotliwość weryfikowania stron, mała maksymalna liczba śledzonych witryn, brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 5/10

4.    Host-tracker

Podobnie jak FreeSiteStatus za pośrednictwem tej witryny można szybko sprawdzić, czy dana strona działa ? nie trzeba zakładać konta. Osoby o większych wymaganiach mogą zarejestrować się bezpłatnie. Maksymalna liczba śledzonych serwisów wynosi wtedy dwa, weryfikacja następuje co 30 minut. Za wszystkie alerty SMS trzeba dodatkowo płacić.

W przypadku kont komercyjnych jest dostępny darmowy okres testowy, potem trzeba wyłożyć od 5 do 100 dolarów miesięcznie. Najlepsze pakiety weryfikują nawet 100-200 witryn jednocześnie, sprawdzają je co minutę. Klient może liczyć na kilkadziesiąt darmowych wiadomości SMS miesięcznie i 20-30% zniżki na zakup dodatkowych kredytów komórkowych.

Plusy: w miarę wysoka częstotliwość weryfikowania stron
Minusy: mała maksymalna liczba śledzonych serwisów, brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 6/10

5.    InternetSeer

Aplikacja skierowana do początkujących użytkowników, którzy posiadają jedną witrynę i nie potrzebują zaawansowanych statystyk. Aby skorzystać z InternetSeera, wystarczy kliknąć na stronie głównej usługi link Sign Up. W polach tekstowych trzeba podać swój adres URL, e-mail, na który mają przychodzić alerty, oraz login i hasło. W ramach tego pakietu dostępność witryny jest weryfikowana co godzinę.

InternetSeer oferuje ponadto płatne pakiety z zaawansowanymi raportami. Droższe opcje monitorują nawet protokół DNS, wyszukują na stronach uszkodzone hiperłącza, dostarczają informacji na temat wyświetlanych obrazków. Ceny zaczynają się od 13 dolarów na miesiąc za konto Advanced (30 minut). Najdroższy plan to Enterprise (5 minut) ? 50 dolarów miesięcznie.

Plusy: brak
Minusy: niska częstotliwość weryfikowania stron, mała maksymalna liczba śledzonych witryn, brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 4/10

6.    Livewatch

Niemiecki (ale dostępny do angielsku) serwis do monitorowania uptime’u. Osoba, która założy darmowe konto, może śledzić maksymalnie jedną stronę WWW. Ma prawo do nielimitowanej liczby alertów mailowych ? liczba powiadomień SMS jest jednak ograniczona do jednego miesięcznie. Zaletą są krótkie interwały weryfikacyjne ? bezpłatnie witryna jest sprawdzana co 5-10 minut. Opóźnienie w wysłaniu wiadomości elektronicznej może sięgać kolejnych 10 minut.

Komercyjne pakiety (3-10 euro miesięcznie) oferują weryfikację serwisów nawet co minutę. Użytkownik może śledzić maksymalnie 25 witryn, ma do dyspozycji 30 powiadomień SMS i 15 telefonicznych miesięcznie. Wszystkie konta są dodatkowo zintegrowane z Twitterem oraz Messengerem Microsoftu. Każdy użytkownik może liczyć także na otrzymywanie zbiorczych raportów w formie dokumentów PDF.

Interfejs Livewatch jest w miarę prosty i przejrzysty. Z ciekawych funkcji warto wymienić możliwość przesyłania alertów na wiele skrzynek pocztowych jednocześnie ? opcja ta działa już w darmowym koncie. Podobnie jest z wiadomościami SMS ? niestety polscy operatorzy nie są obsługiwani. Wada to konieczność umieszczenia w docelowych serwisach WWW specjalnego skryptu śledzącego ? bez tego aplikacja nie działa.

Plusy: bardzo wysoka częstotliwość weryfikowania stron
Minusy: mała maksymalna liczba śledzonych witryn, brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 6/10

7.    mon.itor.us

Jedno z bardziej zaawansowanych, bezpłatnych narzędzi umożliwiających nadzorowanie stron WWW. Aplikacja nie tylko informuje o awariach, zlicza ich czas oraz analizuje okres odpowiedzi witryny, ale dostarcza także danych na temat obciążenia serwera, na którym jest hostowany serwis (użycie procesora, pamięci, twardego dysku, obciążenie łącza). Dodatkowo mon.itor.us pełni funkcje podobne do Google Analytics ? zlicza wizyty, czas ich trwania itp.

Kliknięcie linku Easy Start przy opcji External Monitoring uruchamia kreatora, gdzie należy podać typ strony oraz jej adres. Da się tu również zdefiniować niestandardowe porty i protokoły (np. HTTPS, DNS). Po wybraniu Next pojawi się dodatkowe okno, które umożliwi rejestrację lub logowanie. Interfejs usługi jest całkiem rozbudowany ? pływające, AJAX-owe okna i boczne menu przypominają nieco sieciowe systemy operacyjne w rodzaju G.ho.sta czy eyeOS-a.

Mon.itor.us ma rozbudowany system alertów (SMS, RSS) oraz statystyk. Dodatkowo użytkownik otrzymuje tygodniowe raporty mailowe. W serwisie znalazło się również miejsce na moduły takie jak notatnik czy menedżer zadań. Twórcy aplikacji oferują płatne konta premium. Cena zależy od liczby wybranych serwerów śledzących oraz częstotliwości sprawdzania statusu.

Plusy: w miarę wysoka częstotliwość weryfikowania stron
Minusy: brak dodatkowych aplikacji
Ocena: 6/10

8.    Montastic

Jedna z najbardziej przyjaznych aplikacji w naszym zestawieniu. Proces rejestracji jest szybki i nie wymaga weryfikowania adresu mailowego. Użytkownik może śledzić nawet sto witryn za darmo. Niestety, są one sprawdzane tylko kilka-kilkanaście razy dziennie. Administratorzy usługi pracują obecnie nad poprawieniem tego wyniku i wprowadzeniem 10-minutowego interwału.

Montastic w ogóle nie oferuje płatnych kont. Ma przyjazny interfejs z prostym kreatorem dodawania linków. Niestety, alerty przyjmują wyłącznie formę e-maili. Serwis nie oferuje powiadomień SMS. Proponuje za to widżety ? niewielkie desktopowe aplikacje, które wyświetlają informacje o statusie śledzonych witryn na systemowym pulpicie.

Plusy: duża maksymalna liczba śledzonych witryn, dodatkowe aplikacje
Minusy: niska częstotliwość weryfikowania stron
Ocena: 7/10

9.    Site24x7

Narzędzie to pozwala na nadzorowanie zarówno niewielkich blogów, biznesowej poczty jak i sieciowych aplikacji, z których korzystają tysiące ludzi. Witryna oferuje prosty, niemal prymitywny interfejs. Z drugiej strony ma wiele przydatnych funkcji. Na szczególną uwagę zasługuje moduł powiadomień ? wysyła on alerty w razie awarii serwera. Użytkownik może otrzymać wiadomości e-mailowe, SMS lub nagłówki w kanale RSS.

Zaletą Site24x7 są także raporty. Klient jest w stanie łatwo sprawdzić, jak długo trwały w danym miesiącu awarie, jak szybko reaguje strona, jak bieżące wyniki prezentują się na tle rezultatów z poprzednich miesięcy czy jak jedna witryna wypada na tle drugiej.

Do tego dochodzą zbiorcze zestawienia wysyłane e-mailem ? codziennie lub raz na tydzień. Administrator potrafi ustalić progi uptime’u na bazie umów z dostawcami (SLA) ? Site24x7 automatycznie informuje, czy wywiązują się oni ze zobowiązań.

Darmowy pakiet ma niestety pewne ograniczenia. Stan jest sprawdzany co godzinę, aplikacja obsługuje tylko zwykłe serwisy WWW (na przykład bez maili). Wyższe plany taryfowe kosztują 1-15 dolarów za miesiąc. Pozwalają one na monitorowanie stron z różnych lokalizacji. Umowami typu SLA (service level agreements) zarządza tylko najdroższa opcja. Warto też pamiętać o tym, że usługa alertów SMS jest płatna dodatkowo we wszystkich wariantach.

Plusy: dodatkowe aplikacje webmasterskie, alerty przez RSS za darmo
Minusy: niska częstotliwość weryfikowania stron, mała maksymalna liczba śledzonych witryn
Ocena: 6/10

10.    TimeToUptime

Bardzo proste, dostępne po polsku narzędzie, które wymaga jednak umieszczenia w śledzonej witrynie specjalnego kodu. Na stronie głównej usługi należy podać link do własnego serwisu, wkleić fragment kodu i dodać do Zakładek czy Ulubionych specjalny link, pod którym wyświetlane są statystyki. Weryfikacja jest przeprowadzana co 15 minut.

W Sieci można znaleźć jeszcze inne serwisy do monitorowania uptime’u. Wiele z nich oferuje bezpłatne okresy próbne, ale nie pozwala na stałe korzystanie z ich usług za darmo. Niektóre witryny mają taką opcję, ale nie działają prawidłowo. Strony WWW są monitorowane z wielogodzinnym opóźnieniem albo wcale (jeśli serwery śledzące same padają).

Plusy: wysoka częstotliwość weryfikowania stron
Minusy: ograniczona liczba dodatkowych funkcji
Ocena: 5/10

Tabela porównawcza.

źródło: http://webhosting.pl/Monitorowanie.uptimeu.Przeglad.najlepszych.darmowych.narzedzi?page=4

Autor: Beata Mosór,
Źródło: NetArt (nazwa.pl)

Firmowy serwis WWW jest podstawą, od której przedsiębiorstwo powinno zacząć promocję w Internecie. Profesjonalnie wykonany, powinien zawierać pełną i rzeczową ofertę oraz opis działalności firmy. Z myślą o klientach odwiedzających witrynę, należy w łatwo dostępnym miejscu umieścić wielorakie formy kontaktu, umożliwić złożenie zamówienia poprzez formularze oraz wysłanie zapytania sprzedażowego. Warto zastanowić się nad zamieszczeniem elementów wzbudzających zaufanie klientów.

Należą do nich referencje zadowolonych klientów, informacje o zrealizowanych usługach oraz materiały, które potwierdzają profesjonalizm firmy, czyli zdjęcia produktów, schematy usług. Jeżeli firma świadomie buduje swój wizerunek, a jej działalność ma być postrzegana jako wiarygodna i fachowa, powinna udostępnić w serwisie WWW takie dane identyfikacyjne, jak NIP, REGON czy KRS. Tak wykonana strona WWW spełnia oczekiwania klientów, jest funkcjonalna i stanowi doskonały fundament do prowadzenia wszelkich działań marketingowych, nie tylko w Internecie.

Autor: Daniel Kotyras,
Źródło: NetArt (nazwa.pl)

Daniel Kotyras
NetArt

| Piotr Ostalecki Kaskadowe arkusze stylów dają najwięcej możliwości projektantom stron WWW. Dzięki CSS możemy całkowicie odmienić wygląd strony w kilka minut, bez ingerencji w kod HTML. Ale mimo ogromnego potencjału CSS, najczęściej nie korzystamy z możliwości jego pseudoklas, pseudoelementów oraz specjalnych znaczników i nadmiernie komplikujemy dokument HTML ogromną ilością niepotrzebnych klas, identyfikatorów, DIV-ów oraz SPAN-ów. Najlepszym sposobem, aby Twój HTML nie zawierał nadmiaru niepotrzebnych tworów  jest używanie bardziej złożonych selektorów CSS. Dzięki temu kod będzie bardziej czytelny a arkusze CSS mniej skomplikowane.

Specyficzność CSS

Specyficzność CSS (z ang. ?specifity?) określa wagę właściwości CSS. Innymi słowy, jeśli w dwóch lub więcej miejscach zostaną zadeklarowane dla tego samego elementu różne właściwości, np. różne kolory tła, specyficzność określa, która z deklaracji jest ?ważniejsza?.

Ważna jest więc umiejętność obliczania specyficzności danego elementu, która pozwala niekiedy zaoszczędzić sporo czasu straconego na przeszukiwaniu pliku CSS w odpowiedzi na pytanie: ?dlaczego ten akapit ma niebieskie tło, skoro deklarowałem zielone?.

Oto jak oblicza się specyficzność konkretnego selektora:

• Dodaj 1000 (styl jest umieszczony w kodzie HTML):

• Za każdy identyfikator należy dodać po 100:

• Każda klasa to 10:

• Wszystkie inne elementy, pseudoklasy, elementy HTML mają wartość 1:

• Uniwersalny selektor (*) ma wartość 0 (zero).

Jeśli właściwość danego elementu będzie różnie zadeklarowana w wielu miejscach, dominującą będzie ta, która ma największą specyficzność (nawet, gdy jest zadeklarowana wcześniej niż pozostałe).

Przykłady:

• a.stopka, h4, h5    0013
• #footer, img    0101
• #sidebar, p:first-line    0102
• h2, h3, h4, h5    0004

Spośród poniższych dwóch selektorów, właściwości tego pierwszego zostaną nadane elementom, ponieważ ma on większą specyficzność.

• #sidebar p#first { color: red; } ? 0201
• #sidebar p:first-line { color: blue; } ? 0102

W zrozumieniu specyficzności pomóc może podstawowe narzędzie webmastera, czyli Firebug. Po zaznaczeniu elementu na karcie HTML, w oknie styl po prawej stronie można przeglądać, jakie właściwości ma on nadany w kolejności od największej specyficzności.

Selektory atrybutów

Selektory atrybutów pozwalają na odnoszenie się do elementów według wartości ich konkretnych atrybutów. Można więc skonstruować selektor, który będzie się odnosił do dowolnych elementów w Twoim HTML-u, pod warunkiem, że mają określoną (na przykład)  klasę.

Istnieje sześć  typów takich selektorów:

• [att=value] Atrybut musi mieć dokładnie określoną wartość.
• [att~=value] Wartość atrybutu musi być dokładnie taka jak określona, przy czym może on być jednym z wielu, oddzielonych spacjami. Przykład: [class~=sidebar] będzie pasowało do <div class=?sidebar highlight?>.
• [att|=value] Wartość atrybutu to dokładnie ?value? lub też zaczyna się od ?value?, a zaraz po nim następuje myślnik.
• [att^=value] Wartość atrybutu zaczyna się od ?value?.
• [att$=value] Wartośc atrybutu kończy się na ?value?.
• [att*=value] Wartośc atrybutu zawiera ?value?.

Na przykład, gdy chcesz zmienić kolor tła wszystkich elementów, których klasa zawiera ?post?, użyj poniższego kodu:

Zastosowanie selektorów atrybutów ułatwia także dodawanie różnych ikon obok linków do plików różnych typów.

W powyższym przykładzie zastosowano selektory atrybutów ? te odnoszą się do linków, których atrybuty href kończą się na .jpg, .pdf oraz .doc.

Obsługa przez przeglądarki

Selektory atrybutów są obsługiwane przez wszystkie nowe przeglądarki, oprócz nadal popularnego Internet Explorer 6. Jeśli w swoich CSS-ach stosujesz wyżej wspomniane selektory, pamiętaj, aby dla użytkowników IE6 zapewnić funkcjonalną wersję strony. Wersja dla IE6 nie musi być identyczna (jeśli tylko nie jest to wymagane) z tymi przeznaczonymi dla pozostałych przeglądarek ? jeśli chcesz zastosować selektory atrybutów do mało ważnych elementów, które tylko ?dodają uroku?, nie przejmuj się IE6 i zrób to.

Selektor dziecka (child)

Selektor dziecka (ang. child) jest reprezentowany symbolem ?>?. Pozwala na odnoszenie się do elementu, który leży o jeden rząd niżej w hierarchii dokumentu.

Na przykład, jeśli chcesz nadać kolor czerwony wszystkim pogrubionym elementom, które znajdują się bezpośrednio w znacznikach <p>, ale nie leżą głębiej w hierarchii, użyj poniższego kodu:

Możesz także zastosować kombinację selektorów dziecka i potomka. Poniższy fragment arkusza CSS odnosi się do elementów pogrubionych (<b>), znajdujących się wewnątrz znacznika <div>, który jest dzieckiem <body>. Brak znaku ?>? w przykładowym kodzie nie jest błędem ? oznacza, że znacznik <b> może znajdować się o więcej niż jeden rząd niżej w hierarchii dokumentu. (wewnątrz <div> można by umieścić akapit <p>, a dopiero wewnątrz niego tekst pogrubiony <b>, a poniższy selektor w dalszym ciągu by się do niego odnosił).

Obsługa przez przeglądarki

Podobnie jak w wypadku selektorów atrybutów, selektory dzieci nie są obsługiwane przez IE6. Jeśli efekt, który chcesz osiągnąć przez stosowanie selektorów dzieci, jest kluczowy dla witryny, rozważ wprowadzenie dodatkowych klas lub dodatkowego arkusza tylko dla IE.

Selektory braci

Selektor braci, oznaczany znakiem plusa (+), służy do nadania stylu drugiemu z elementów, które są dzieckiem tego samego elementu, leżą na tym samym poziomie w hierarchii dokumentu i następują zaraz po sobie. Przykład użycia: selektor braci jest bardzo przydatny, gdy na przykład chcesz wyróżnić pierwszy akapit po tytule (<h2>) w wielu artykułach. Zamiast edytować kilkadziesiąt plików wystarczy dodać prostą regułę do arkusza CSS.

Istnieje także drugi selektor braci, oznaczany znakiem tyldy (~), który oznacza, że drugi brat nie musi występować zaraz po pierwszym, tj., że mogą rozdzielać je inne elementy, a wymagane jest tylko, aby były na tym samym poziomie w hierarchii.Jeśli chciałbyś się więc odnieść do wszystkich akapitów, które występują po elemencie <h1> wewnątrz DIV-a o klasie ?post? zastosuj poniższy kod:

Obsługa przez przeglądarki

Analogicznie do powyższych, selektory braci również nie są obsługiwane przez IE6. Nie warto jednak rezygnować z fajnych efektów, które można osiągnąć w większości przeglądarek dzięki nim, pozostawiając dla użytkowników IE6 tylko wersję ?bez wodotrysków?.

Pseudoklasy

Są również nazywane dynamicznymi pseudoklasami, ponieważ nie ma ich w HTML-u i istnieją tylko, gdy użytkownik wchodzi w interakcje ze stroną. Istnieją dwa typu pseudokras ? te związane z łączami (:link oraz :visited) oraz te z akcjami wykonywanymi przez użytkownika (:hover, :active oraz :focus). Ze wszystkich selektorów w tym artykule prawdopodobnie te powyższe są najczęściej używane. Pseudoklasa :link odnosi się do łączy, które nie zostały jeszcze odwiedzone przez użytkownika, natomiast :visited, jak sama nazwa wskazuje ? odnosi się do tych już klikniętych. :hover odnosi się do elementów, nad którymi znajduje się obecnie kursor myszy, podczas gdy :active dotyczy tylko elementów, które są aktywne (np. użytkownik właśnie je klika myszą). Ostatnia z pseudoklas, :focus dotyczy elementów, które są aktywne ? najczęściej stosuje się ją w formularzach, których pola zmieniają styl (tło, ramkę), gdy są aktywne. Można stosować jednocześnie wiele pseudoklas razem. Dla przykładu możesz napisać styl dla elementu input, który będzie miał inny kolor tła i ramkę, podczas, gdy będzie aktywny i jeszcze inny, gdy będzie aktywny i dodatkowo kursor myszy znajdzie się ponad nim.

Obsługa przez przeglądarki

Dynamiczne pseudoklasy są obsługiwane przez wszystkie przeglądarki, nawet przez IE6. Pamiętaj, że jednak w tej przeglądarce :hover odnosi się tylko do linków, a dopiero w IE8 możesz zastosować pseudoklasę :active do innych elementów niż łącza.

Pseudoklasa :first-child

Pseudoklasa :first-child odnosi się do pierwszego dziecka dowolnego elementu. Jeśli na przykład chciałbyś dodać pierwszemu elementowi <li> z listy nienumerowanej dodatkowy margines, użyj poniższego kodu:

Kolejny przykład: chcesz, aby wszystkie elementy <h2> wewnątrz bloku od identyfikatorze sidebar miały górny margines 10 px. Niepotrzebne jest natomiast, by taki margines miał element <h2>, jeśli występuje u samej góry.

Obsługa przez przeglądarki

IE6 nie obsługuje :first-child. W zależności od tego, do czego zastosujesz tę pseudoklasę, jej użycie może spowodować tylko niewielkie różnice w wyświetlaniu marginesów lub, jeśli za jej pomocą ustalisz cały layout, ?rozsypać? cały układ strony. Uważaj na to!

Pseudoklasa :lang()

Pozwala ona na odniesienie się do elementu, w zależności od jego języka. Przykładowo, można ustawić różne tła dla linków w przypadku różnych języków. :lang(en) > a#flag { background-image: url(english.gif); } :lang(fr) > a#flag { background-image: url(french.gif); } Powyższe selektory będą odnosiły się do linku o identyfikatorze flag, jeśli jego ustawiony język będzie równy ?en?/?fr? lub też będzie zaczynał się od ?en?/?fr?, a zaraz potem będzie następował myślnik (np. ?en-EN?). W przypadku poniższego kodu:

Selektor [lang|=fr] będzie odnosił się tylko do <body> (ponieważ tylko ten znacznik ma taki atrybut), natomiast pseudoklasa :lang(fr) będzie odnosiła się zarówno do <body>, jak i do akapitu <p> (dziedziczy on język od <body>).

Obsługa przez przeglądarki

Pseudoklasa :lang() jest obsługiwana przez wszystkie nowe przeglądarki oraz IE 8.

Pseudoklasy CSS3

Pseudoklasa :target

Kiedy korzystasz z linków z identyfikatorami, (np. http://twoja_strona/jakisfolder/#spistresci), możesz nadać odpowiedni styl elementowi, do którego odnosi się identyfikator dzięki pseudokrasie :target. Wyobraź sobie długą stronę z dużą ilością tekstu i kilkudziesięcioma nagłówkami <h2> oraz ich spisem treści u góry. Dobrym rozwiązaniem jest zaakcentowanie, na przykład przez nadanie żółtego tła, tego elementu <h2>, który został wybrany przez użytkownika.

Obsługa przez przeglądarki

Wszystkie nowoczesne przeglądarki oprócz IE obsługują :target.

Pseudoklasy stanu elementów

Niektóre elementy HTML, tak jak pola input lub textarea mogą być zablokowane (disabled) lub (pola radio, checkboxy) zaznaczone (checked). Do tych stanów mogą się odnosić nowe w CSS3 pseudoklasy :checked, :enabled i :disabled.

W pierwszym przykładzie nadamy zablokowanym polom input jasnoszare tło i ramkę, natomiast w drugim wyróżnimy zaznaczone checkboxy dodatkowym lewym marginesem.

Obsługa przez przeglądarki

Oczywiście, jak zwykle wszystkie nowoczesne przeglądarki oprócz IE obsługują powyższe pseudoklasy. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby wykorzystać je i dodatkowo wyróżnić niektóre elementy w większości przeglądarek.

Strukturalne pseudoklasy CSS3

:nth-child

Psuedoklasa :nth-child() pozwala na odniesienie się do jednego lub kilku konkretnych dzieci danego elementu.

Aby odnieść się do konkretnego dziecka, wystarczy podać jego numer:

To zmieni trzeci kolor tekstu trzeciego elementu <li> wewnątrz listy na czerwony. Uwaga, jeśli wewnątrz list <ul> znajdują się inne niż <li> elementy, są także liczone jako dzieci. Możesz także odnieść się do konkretnych dzieci, korzystając z odpowiednich wyrażeń. Poniższe obejmie co trzecie dziecko, rozpoczynając od czwartego.

Jeśli jednak chcesz zacząć od pierwszego elementu i wyróżniać co drugi, użyj prostszego wyrażenia:

Możesz też wyróżnić tylko pierwsze cztery:

Pseudoklasa :nth-child może przyjąć wartość ?even? or ?odd?, które są analogicznie do ?2n? (co drugie dziecko) i ?2n+1? (co drugie, zaczynając od pierwszego).

:nth-last-child

Pseudoklasa :nth-last-child działa podobnie jak :nth-child z tą różnicą, że elementy są zliczane od ostatniego. Pamiętacie poniższy przykład użycia :nth-child?

Po zmianie klasy na :nth-last-child, zliczanie rozpocznie się od końca i zielone będą tylko cztery ostatnie.

:nth-of-type

nth-of-type działa prawie tak samo jak :nth-child, z tą różnicą, że liczone są tylko element danego typu. To bardzo przydatna pseudoklasa, gdy chcemy odnosić się tylko do danych elementów, np. akapitów, podczas, gdy mogą one być ?poprzeplatane? innymi, np. listami numerowanymi lub cytatami (inne elementy będą ignorowane). Możesz używać tych samych wartości co w pseudoklasie :nth-child.

:nth-last-of-type

Zgadliście! :nth-last-of-type działa analogicznie do :nth-of-type, z tą różnicą, że zlicza elementy od końca.

Możemy pójść jeszcze dalej i połączyć wiele różnych pseudoklas. Poniższy przykład nada właściwość float:left wszystkim elementom img wewnątrz DIV-a post, oprócz pierwszego i ostatniego.

:last-child

Pseudoklasa :last-child działa podobnie do :first-child, z tą różnicą, że odnosi się do ostatniego dziecka danego elementu. Możemy więc usunąć dolny margines ostatniego akapitu tekstu. .post > p:last-child { margin-bottom: 0; }

:first-of-type and :last-of-type

Dzięki tym pseudoklasom możemy odnosić się do elementów, które są odpowiednio pierwszym i ostatnim dzieckiem danego typu. Przykładowo, możemy zmienić styl pierwszej linii pierwszego akapitu wewnątrz elementu DIV, nawet, gdy jego pierwszym dzieckiem jest tytuł <h2>.

nly-child

Ta pseudoklasa reprezentuje element, który jest jedynym dzieckiem. Załóżmy, że na swojej stronie masz kilkadziesiąt elementów <div> z akapitami tekstu wewnątrz. Ale jeśli w danym DIV-ie akapit jest tylko jeden, można zwiększyć jego czcionkę.

Pierwszy selektor definiuje ogólną wielkość czcionki elementów <p>. Drugi z nich nadpisuje (ponieważ ma większą specyficzność) wielkość czcionki w przypadku, gdy akapit jest jedynym dzieckiem.

nly-of-type

Podobnie do nly-child, pseudoklasa nly-of-type oznacza, że istnieje tylko jeden element danego typu.
Do czego może się przydać taka pseudoklasa? Wyobraź sobie sekwencję DIV-ów, spośród których kilka zawiera tylko jeden obrazek, a inne mają po kilka. Jeśli chcesz, by ?pojedynczy? obrazek był wyśrodkowany, natomiast, gdy jest ich kilka, aby były przyciągnięte do lewej strony, możesz wykorzystać nly-of-type tak, jak w poniższym przykładzie.

:empty

:empty reprezentuje element, który jest pusty. Można do wykorzystać, aby ukryć elementy, które mogą być puste.

Jeśli w elemencie będzie znajdowała się nawet pojedyczna spacja lub znak nowej linii, nie będzie on traktowany jak pusty.

Obsługa przez przeglądarki

Dopiero ósme wydanie IE obsługuje strukturalne pseudoklasy. Działają one także w najnowszych wersjach Firefoxa, Safari oraz Opery.

Pomysł obowiązkowej rejestracji blogów i stron internetowych wzbudził wielkie oburzenie wśród polskich internautów. Aby zachować twarz, Ministerstwo Kultury zapowiedziało, że wycofuje się z tego pomysłu… jednak czy rzeczywiście tak jest? Projekt będzie gotowy już za dwa tygodnie, a później zostanie przekazany kolejnym ministerstwom, które zgłoszą swoje uwagi. W ten sposób nikt nie jest w stanie przewidzieć, jaki będzie kształt ustawy, która trafi do Sejmu.

Podczas zorganizowanej w Foksal debaty ministerstwo reprezentowała pani Joanna Kluczewska-Strojny. Twierdzi ona, że minister Zdrojewski nie chce, aby wymóg rejestracji dotyczył prywatnych stron i blogów, a rejestracja była dobrowolna.

W debacie uczestniczył słynny bloger Piotr ?Vagla? Waglowski. Jego zdaniem zamierzenia ministerstwa nie mają w takim razie sensu ? bo skoro rejestracja ma być dobrowolna, to po co ją wprowadzać? Zdaniem Waglowskiego, rejestracje takie mogą ograniczyć wolność prasy, szczególnie jeśli rejestracja okaże się niezbędna do korzystania z praw wymienionych w ustawie o prawie autorskim ? czyli prawa cytatów, dozwolonego użytku czy relacjonowania zdarzeń.

Przeciwko pomysłowi wypowiada się też Izba Wydawców Prasy. Jej przedstawiciel, Marek Frątczak, stwierdził, że ?rejestracja wszystkich stron jest absurdem?. Jednocześnie uważa, że konieczna jest rejestracja stron prowadzonych przez zawodowych dziennikarzy. Wyrówna to sytuację prawną prasy papierowej i internetowych serwisów, ujednolici prawa i obowiązki pracujących w nich osób.

Sęk w tym, że w świetle obecnego prawa nie tylko nie do końca wiadomo, czym jest serwis internetowy, ale też nie jest jasna definicja zawodu dziennikarza. W Polsce nie trzeba być bowiem dziennikarzem, by pozyskiwać informacje od organów państwowych ? prawo do tego ma każdy obywatel, na mocy Konstytucji i ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tym co odróżniać może dziennikarza od nie-dziennikarza jest jego uprawnienie do uzyskiwania informacji od podmiotów niepublicznych ? czyli nie należących do sektora finansów publicznych oraz nie działających dla zysku. Jednak wkrótce może się to skończyć. Biznesmeni narzekają, że prawo to jest zbyt szerokie i narusza ich prawo do swobody prowadzenia działalności gospodarczej ? dlatego niewykluczone, że z nowelizacji ustawy zapis taki zniknie, eliminując tym samym jakiekolwiek rozróżnienia między dziennikarzem a ?zwykłym? obywatelem.

Jak zatem widać, sytuacja coraz bardziej ociera się o absurd. Trudno przeniknąć intencje Ministerstwa. Piotr Waglowski uważa jednak, że prawdziwym powodem tej całej akcji jest? walka z piractwem. Dowodzi to, cytując wypowiedź ministra Zdrojewskiego, w której stwierdził on: ?moim zasadniczym celem i obowiązkiem jest wykreślenie Polski z listy krajów, które nie przestrzegają prawa autorskiego. W tej chwili internet jest źródłem największej skali piractwa?, dodając, że wydawcy skarżą się, że tracą dochody poprzez nieuprawnione korzystanie z ich treści w Internecie.

Warto zapoznać się z całością refleksji Piotra Waglowskiego umieszczonych na jego blogu.

Źródło: Rzeczpospolita, prawo.vagla.pl

Czyli jak zainstalować system

Forum internetowe jest jednym z bardziej znanych sposobów dzielenia się swoją wiedzą w sieci . Dzięki łatwym w obsłudze interfejsom i rozwiniętej społeczności są bardzo funkcjonalne i bardzo popularne.

Można je łatwo zintegrować ze stroną internetową tworząc tym samym grupę stałych  odbiorców naszych treści.

Ponieważ często posiadają budowę modularna łatwo forum zamienić na portal społecznościowy web 2.0.

W tym artykule zostanie w skrócie przedstawione kilka najbardziej popularnych darmowych for internetowych.

phpBB (PHP)

phpBB jest jednym z najstarszych i szeroko rozpowszechnionych for na świecie. Jest ono często aktualizowane, wykryte luki i dziury szybko są łatane a wielu programistów rozbudowało je o nowe funkcje. W Polsce najbardziej znana jest wersja phpBB modified by Przemo.Z nowości należy dodać BB3

Forum posiada bardzo rozbudowany suport ( w tym Polski), więc w razie problemów łatwo uzyskać pomoc.

MyBB (PHP)

To bezpłatne forum działa z MySQL, PostgreSQL i SQLite. MyBB posiada kilka ciekawych funkcji takich jak kalendarz eventów, masowe wysyłanie wiadomości do użytkowników forum, wbudowany edytor szablonów i wiele innych.

Oprócz panelu administratora istnieje panel moderatora, który ułatwia zarządzanie systemem przez wielu użytkowników.

Simple Machines Forum (SMF) (PHP)

SMF to  forum ktore posiada rozbudowany system szablonów, ankiet, grup, kalendarzy i wiele innych wtyczek.Za jego pomocą można śmiało stawiać mały portal społecznościowy , przykładem może być forum Aster http://aster-forum.info/index.php ( w którym to sobie od czasu do czasu adminuje;) )

SMF współpracuje z bazą danych MySQL oraz posiada ponad 40 wersji językowych.

Vanilla (PHP)

Vanilla jest oprogramowaniem open-source posiadającym takie cechy jak wielojęzyczność, mnogość tematów oraz pluginów.

Forum zostało napisane w mało znanym w Polsce frameworku PHP Garden. Vanilla łatwo można rozbudowywać o nowe funkcjonalności za pomocą pluginow, których liczba przekroczyła już 400.

Vanilla jako bazy danych wymaga  MySQL.

PunBB (PHP)

PunBB jest szybkim i lekkim forum o uboższej szacie graficznej w porównaniu do innych podobnych aplikacji. Obsługuje MySQL, PostgreSQL oraz SQLite. Wygląd może być łatwo zmieniany za pomocą wielu dostępnych tematów. Forum jest wielojęzyczne i może być wzbogacane o dodatkowe rozszerzenia.

FluxBB (PHP)

FluxBB jest forum, które działa zarówno na PHP 5 jak również na PHP4. Współpracuje z takimi bazami danych jak MySQL, PostgreSQL i SQLite.

Forum generuje   kod ?XHTML 1.0 Strict? a całą aplikację łatwo można przetłumaczyć na dowolny język.