:

fot. yukali

Seks w Second Life

Linden Lab w oficjalnym blogu podało, że zamierza „udoskonalić” Second Life i dać mieszkańcom wirtualnego świata więcej kontroli nad tym, co tam widzą. Firma zamierza wypracować definicję treści dla dorosłych, która zawierałaby „wyraźne zachowania seksualne” oraz „obraz genitaliów”, „obecność intensywnej przemocy” i „stymulacja przez używanie narkotyków”. Zmiany mają pojawić się już za kilka miesięcy.

Strefa tylko dla dorosłych

Strefa tylko dla dorosłych będzie oddzielona od „głównego lądu”. Ludzie, którzy będą chcieli dostać się do zakazanej strefy, będą musieli najpierw przejść przez procedurę weryfikacji wieku. (wykorzystując do tego np. swoją. kartę kredytową). Mieszkańcy, którzy posiadają posiadłości w strefie dla dorosłych, nie będą musieli się przenosić, ale będą zmuszeni do aktywacji weryfikacji wieku.

Second Life ma problemy

W przeszłości Linden Lab zmagał się już z problemami etycznymi i regulacjami prawnymi, włączając w to oskarżenia o dziecięcą pornografię czy problem z wirtualnymi bankami, które nie chciały wypłacić użytkownikom Second Life obiecanych pieniędzy z inwestycji.

Czytaj więcej o Second Life

Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl

Mark Kingdon, szef Linden Lab, powiedział, że sytuacja Second Life na rynku jest bardzo dobra. Gra po kilku latach od premiery wciąż przynosi firmie zyski, skutecznie przyciąga nowych użytkowników oraz satysfakcjonuje dotychczasowych użytkowników – czytamy w serwisie The Industry Standard.

Spotkania firmowe w Second Life?

Szef Linden Lab dodał, że firma aktualnie pracuje nad kilkoma projektami lokalizacyjnymi platformy oraz wprowadzeniem narzędzi, które ułatwią wchodzenie do Second Life realnych firm np. pracownicy z różnych części świata mogliby spotykać się w wirtualnej przestrzeni. Twórcy z Linden Lab są przekonani, że ich platforma będzie mocną konkurencją dla rozwiązań telekomunikacyjnych.

Upadek Google Lively? To naturalne…

Szef Linden Lab odniósł się również do zeszłorocznego zamknięcia projektu Google Lively, który miał być konkurencją dla Second Life. Według niego musiało się tak stać. Obecnie większość firm koncentruje się na tym, co robi najlepiej, zamykając ryzykowne przedsięwzięcia.

Co niedługo pojawi się w Second Life?

Aktualnie najważniejszym celem jest uproszenie interfejsu, tak aby każdy użytkownik mógł go idealnie opanować w maksymalnie pół godziny – powiedział w wywiadzie Kingdon.

Czytaj więcej na technologie.gazeta.pl >>

W 2003 roku spółka Linden Lab stworzyła wirtualny świat, który początkowo klasyfikowany był jako kolejna gra MMO (Massive Multiplayer Online). Internauci szybko jednak przekonali się, że Second Life znacznie różni się od tego typu gier. Dla przykładu, w bardzo popularnym wow poruszamy się po świecie w całości przygotowanym przez programistów Blizzard.

Z kolei świat Second Life kształtowany jest przez jego mieszkańców ? stanowi efekt naszej wyobraźni. Zamiast uganiania się z różnego rodzaju bronią za orkami i innymi postaciami z WoW, możemy robić to, na co tylko mamy ochotę. A jeśli czegoś nam zabraknie ? nic prostszego ? stworzymy to samodzielnie! Chyba, że nie damy rady. Wówczas bez trudu znajdziemy osobę, która zrobi to za nas. Najczęściej odpłatnie.

Film: Second Life – gdzie wyobraźnia nie ma końca. Warto zobaczyć, co do zaoferowania ma drugie życie.

Czym jest drugie życie? Choć na pierwszy rzut oka przypomina trójwymiarową grę, tak naprawdę został wykreowany przez postacie, którymi sterują prawdziwi ludzie. Zasady, z jakimi można spotkać się w SL są spokrewnione z panującymi w naszym ? póki co jeszcze nie wirtualnym ? świecie. Możemy zawierać przyjaźnie, spotykać się na ulicy, udawać się na potańcówki, kupować masę niepotrzebnych rzeczy, jak również założyć swoją firmę i starać się zbijać prawdziwą kasę.

Awatar potrafi latać. Co ciekawe, po wpadnięciu do wody, nie umieramy. Można z niej bez trudu wypłynąć, a raczej ? wylecieć.

Możliwości są nawet większe! Nic nie stoi na przeszkodzie, by doczepić sobie skrzydła anioła, latać nad domami, wyglądać jak najprawdziwszy smok, czy zamiast głowy mieć wstawioną trupią czaszkę. Warto tu wspomnieć, że większość przedmiotów spotykanych w SL stanowi dzieło rezydentów. Ludzie chętnie tworzą przeróżne rzeczy, by później je sprzedawać lub po prostu wyróżniać się z tłumu.

Typowa jazda po mieście. Samochód niekoniecznie nasz, ale tak sobie stał, w samotności…

I właśnie oryginalność Second Life sprawia, że aplikacja ta cieszy się ogromną popularnością. Rozmawia o niej młodzież, piszą dzienniki, pokazują telewizyjne serwisy. Nic dziwnego ? tak duża liczba zarejestrowanych użytkowników (aktualnie 9 745 853) powoduje, że SL jest niezwykle atrakcyjne i ciekawe!

Zamiast wody i powietrza ? serwery

Wirtualna przestrzeń SL bazuje na macierzy serwerów, które wykorzystują system operacyjny Debian (wolna dystrybucja systemu GNU/Linux). Linden Lab podaje, że każdy serwer odpowiada za swój region (!), mający wymiary 256 na 256 metrów. Wszystkich serwerów jest ponad 5 tysiecy, a liczba ta stale rośnie. Jak nietrudno się domyślić, utrzymanie drugiego świata w gotowości jest najtrudniejszym zadaniem dla jego twórców.

Kolejny lot w nieznane.

Również z oprogramowaniem Linden Lab miewa problemy. Second Life wymaga bowiem optymalizacji, a w chwili obecnej firma używa dodatkowo jedynie software?u open source (np. Apache), czyli nieprzerwanie rozwijanego. Niestety aplikacje te bywają nieco zawodne.

Co jednak najciekawsze, problemy te nie mają znacznego wpływu na drugie życie, ponieważ magia SL tkwi w czymś innym.

Zaczynamy!

Aby rozpocząć drugie życie, rejestrujemy się na stronie www.secondlife.com podając najpotrzebniejsze dane: imię i nazwisko, datę urodzenia, konto e-mail itp. Co ważne, SL jest tylko dla ludzi dorosłych ? na szczęście osoby nieletnie mogą korzystać ze specjalnej wersji drugiego życia, dedykowanej właśnie młodszym internautom.

Morze, plaża, sielanka.

Dla niektórych użytkowników irytujące może wydawać się rozwiązanie Linden Lab, które nie daje możliwości wpisania własnego nazwiska. Dopiero gdy uiścimy opłatę ok. 100 USD, zyskamy dostęp do specjalnej usługi serwisu. Każdego roku będziemy musieli jeszcze dopłacać 50 USD w celu ?utrzymania? nazwiska. Usługa ta przypomina w działaniu obecną już możliwość wybierania dla pojazdu unikalnej tablicy rejestracyjnej. Autorzy Second Life podkreślają, że wraz z nową funkcją pojawiła się też kontrola nazwisk, dzięki której będzie można ustalić, czy zarejestrowana pod danym nazwiskiem osoba rzeczywiście jest tą, za którą się podaje.

Ta procedura nie dotyczy jednak wszystkich uczestników ? niektóre ważne osobistości Second Life mogły dotychczas skorzystać ze specjalnego przywileju i otrzymać własne nazwisko za darmo. Do grona takich osób zaliczyć można m.in. prezesa koncernu IBM, Samuela J. Palmisano.

Możemy dodawać do listy przyjaciół ? to bardzo prosta czynność. Wystarczy uruchomić menu kontekstowe na danej postaci i wskazać odpowiednią funkcję.

Bez problemu możemy też nadać swojej postaci dowolne imię i skorzystać z oferowanego zbioru nazwisk. Za darmo.

Postacie bardziej niż nietypowe

Po udanej rejestracji trzeba zdecydować, kto będzie nas reprezentował w świecie SL. Drugie życie oferuje wiele wirtualnych postaci, nazywanych „awatarami”. Gdy już wybierzemy interesujący nas typ, nadchodzi czas na dopracowywanie. Do dyspozycji mamy łącznie 100 parametrów, które możemy dowolnie poprawić. W tym miejscu zaczyna robić się już naprawdę wesoło ? wybieramy sobie nos, rysy twarzy, brwi, oczy, włosy, nogi… Gratka dla fanów gry The Sims! Co więcej, każdą cechę można znacząco uwypuklić lub celowo pomniejszyć ? nasza postać może mieć np. nieproporcjonalnie dużą głowę.

Ponadto każdy rezydent ma możliwość wprowadzania dodatkowych elementów. Są nimi chociażby wspomniane już skrzydła. Aby je dodać, należy skorzystać z dostępnego oprogramowania SL lub kupić od innego mieszkańca.

Komunikowanie się z innymi rezydentami SL. Poprzez czat, na środku ulicy. A co!

Po przygotowaniu postaci, możemy zacząć zabawę ? w końcu wejść do wirtualnego świata. Teraz możemy sterować naszym rezydentem (kursorami, myszą lub poleceniami z klawiatury), latać, a nawet teleportować się ? wystarczy dwukrotne kliknięcie myszą w zaznaczone na mapie miejsce i… gotowe. Znikamy. Szybciej przemieszczać się (chyba) nie da.

Z każdą postacią możemy też rozmawiać, jak na zwykłym czacie. Oczywiście temat rozmowy jest dowolny, choć nasi rodacy ostatnio często lubią pogadać o polityce. Komunikowanie się mieszkańców SL odbywa się na dwa sposoby: przy pomocy wbudowanego komunikatora o zasięgu globalnym, albo korzystając z lokalnego czatu. W pierwszym przypadku można pogadać z każdym rezydentem, niezależnie od tego, gdzie się znajdujemy. W drugim ? trzeba znajdować się od siebie w niewielkiej odległości, wynoszącej ok. 15 metrów. Możliwy jest również szept (zasięg głosu spada tutaj poniżej 10 m), jak i krzyk ? nie więcej niż 100 metrów zasięgu. Nasza postać potrafi także gestykulować i okazywać przeróżne emocje. Dla przykładu, wpisując komendę ?/yes!?, awatar pokiwa potakująco głową.

Rejestracja

Poniżej prezentujemy jak, krok po kroku, dokonać rejestracji w Second Life.

Udajemy się na stronę http://secondlife.com/ i klikamy przycisk ?Sign Up Now?.

Następnie czeka nas wybór społeczeństwa. Jeżeli nie zainteresuje nas żadne z przygotowanych, możemy kliknąć znajdujący się na górze strony odsyłacz: ?just take me to Linden Lab’s Orientation Island?. Tym sposobem trafimy na standardową wyspę Second Life.

Teraz musimy podać swoje imię oraz wybrać nazwisko z listy. W moim przypadku było to: Grzesiek Veliz. Nie pytajcie dlaczego takie nazwisko wybrałem ? sam nie wiem! Dodatkowo należy podać datę urodzenia oraz konto e-mail.

Następnie wybieramy awatar. Wybór nie jest zbyt duży, ale musimy zdecydować się na jedną propozycję. Jednak bez obaw ? później można dowolnie zmieniać wygląd naszej postaci.

Kolejno przyjdzie nam wypełnić formularz ? podać wszystkie niezbędne dane, w tym prawdziwe imię i nazwisko.

Jeszcze tylko wybór odpowiedniego konta (darmowe lub płatne) i prawie gotowe.

Teraz musimy poczekać chwilę na e-mail z potwierdzeniem konta, by następnie pobrać klienta Second Life. Wersja dla Windows (XP/2000) waży 33 MB. Po pobraniu i zainstalowaniu klienta należy się zalogować.

To wszystko. Witaj w drugim życiu.

Linden Dolary ? waluta Second Life

O ile rejestracja i byt w SL są darmowe, to jednak warto podać nr karty kredytowej lub konta PayPal. Na start otrzymujemy 250 lindeńskich dolarów, które możemy przeznaczyć na dowolne cele.

Jeśli interesuje nas zdobywanie prawdziwych pieniędzy, trzeba będzie od samego początku myśleć o SL na poważnie. Oznacza to, że będziemy musieli nieco zainwestować w nasze drugie życie. Przy pomocy karty kredytowej można kupić lindeny ? 200 zł wymienimy na ok. 16000 lindeńskiej waluty. Kurs zmienia się każdego dnia, więc zanim zdecydujemy się na zakup, warto prześledzić niezbędne dane przez kilka dni.

Kolejny bezpański samochód. Znaczy się ? już pański. Mój.

Za ok. 6000 dolarów lindeńskich uda nam się kupić całkiem sporą działkę, na której będziemy mogli tworzyć swoje własne przedmioty. Jeżeli przygotujemy coś ciekawego i praktycznego zarazem ? na pewno ktoś to kupi! Tym sposobem zaczniemy zarabiać. Dolary przydadzą się, gdy zechcemy zbudować lub kupić dom i zapraszać do niego znajomych. Można też nabyć jakiś efektowny samochód (cena: ok. 500 L$), ale w świecie, gdzie latanie jest prawie tak samo normalne jak poranna kawa, warto chyba odłożyć kasę na coś lepszego. Choćby piękny zamek, warty ok. 3500 L$.

Scena muzyczna.

Po długich dniach gry być może zyskamy większą fortunę i starczy nam na własną wyspę, znajdującą się na osobnym serwerze. Kosztuje ona ponad 1200 prawdziwych dolarów (USD) plus około 300 USD miesięcznego utrzymania. Nawet w SL trzeba płacić czynsz ? od tego, jak widać, nie można uciec.

Oprogramowanie, czyli skrypty

W SL możemy stworzyć wszystko, począwszy od koszulki czy perskiego dywanu, kończąc na samochodach i znakomitych budowlach. Co więcej, możemy tworzyć nie tylko obiekty, ale i… efekty, takie jak specjalna opaska, po włożeniu której nasz rezydent stanie się królem parkietu na dyskotece, czy choćby coś tak błahego, jak otwieranie drzwi, maska Zorro oraz gaszenie świateł na noc.

Skrypty należy tworzyć w języku Linden Scripting Language (LSL). Możliwości LSL są na tyle ogromne, że doświadczony użytkownik może przygotować całą wyspę, na której będzie zmieniała się pogoda, a za latanie rezydenci będą otrzymywać mandaty.

Obrotowa scena taneczna. By tańczyć, trzeba najpierw zadbać o odpowiednie efekty ruchu.

To właśnie dzięki skryptom Second Life jest tak popularny! Ludzie sprzedają i kupują wirtualne przestrzenie, przedmioty i efekty, a firma Linden Lab prosperuje na tyle dobrze, że zatrudnia coraz więcej osób. Jak wynika z badań przeprowadzanych przez twórców, łączna wartość transakcji przeprowadzonych w drugim życiu wyniesie tylko w tym roku blisko 500 mln dolarów. Tych prawdziwych, rzecz jasna.

Second Life dla najmłodszych. Też fajny!

Jak widać, wirtualny świat ma się naprawdę dobrze. A zawdzięcza to niesamowitemu zróżnicowaniu, także jeśli chodzi o rezydentów. Można tu bowiem spotkać przeciętnego internautę, który odwiedzi świat SL, pozwiedza go ? nie wydając złamanego grosza ? przez kilka dni i nigdy więcej się nie zaloguje. Można jednak napotkać, a przynajmniej dowiedzieć się o takiej postaci, jak Aillin Graef (Anshe Chung w świecie SL), która trafiła na okładkę Bussines Weeka. Chinka z niemieckim paszportem pokazała rezydentom SL, jak powinna wyglądać kariera ?od pucybuta do milionera?. Anshe jest postacią, która dorobiła się jako pierwsza prawdziwego, okrągłego miliona dolarów. Majątek zyskała poprzez handlowanie gruntami. Najpierw kupowała tereny, później dzieliła je na działki i dodawała doń architektoniczne konstrukcje, po czym sprzedawała znacznie drożej.

Osób, które dorobiły się niemałej fortuny w SL jest co najmniej tysiąc.

Jest komercja, jest polityka

Second Life nie jest jedynym drugim życiem (jest jeszcze m.in. There), ale jako jedyny zwrócił na siebie uwagę znanych osobistości oraz marek. I tak, koncern Toyota jest właścicielem małego miasta, na którym promuje swoje nowe samochody, a Pontiac organizuje wyścigi, w których można wygrać wysokie sumy linden dolarów. Takie firmy jak Adidas czy Nike mają swoje własne sklepy, gdzie sprzedają odzież i buty dla sportowców. Oczywiście nie brakuje tu takich korporacji jak Microsoft, czy ? co znacznie ciekawsze ? kopii biurowca znanego serwisu CNet. To właśnie do niego zapraszane są znane osobistości drugiego życia, z którymi przeprowadzane są wywiady. Nie brakuje też bardzo znanej agencji informacyjnej Reuters. Jej dziennikarz kilka razy w tygodniu loguje się na dyżury w wirtualnym, specjalnym biurze, czego efektem są interesujące depesze o SL i jego mieszkańcach.

Film: sklep Apple w Second Life.

Wydawać by się mogło, że to przesada i że długa lista obecnych w SL marek i spółek może przyczynić się do popsucia zabawy. Nic bardziej mylnego! Firmy starają się dotrzeć do ? przede wszystkim ? młodych odbiorców, a przy okazji tworzą swój własny wizerunek i wykazują się odwagą, chcąc wykorzystywać nowe technologiczne rozwiązania i panujące trendy.

Przegląd innych zakątków SL, do których możemy się udać.

Inną rzeczą jest jeszcze rosnąca atomizacja. Coraz trudniejszym zadaniem okazuje się dotarcie do odbiorców przez tradycyjne media masowe.

Gra muzyka i jest cacy?

Kultura w SL również stoi na wysokim poziomie. Nie brakuje więc wytwórni Sony BMG czy choćby Warner Bros, które co pewien czas puszcza piosenki wschodzących gwiazd i promuje ich albumy.

Film: Dean Koontz, znany i lubiany amerykański pisarz, promuje książkę ?The Good Guy?.

Nie brakuje również pisarzy, promujących swoje najnowsze dzieła, wokalistów, zapraszających na odbywające się w Second Life koncerty, a nawet polityków, organizujących konferencje prasowe. Jest nawet Kapitol ? kopia siedziby amerykańskiego Kongresu.

Czekam i czekam, i nikt się nie chce dosiąść. Za brzydki, czy co?

Można rzec ? jest wszystko! I rzeczywiście tak jest, nie brakuje nawet seksu. O ile postacie w Second Life pozbawione są narządów płciowych i bez ubrań przypominają lalki Barbie, jest jednak wyspa oznaczona symbolem ?Mature?. A na niej ? prawdziwy raj dla branży pornograficznej. Nie trudno znaleźć dzielnice, na których można spotkać prostytutki, są też i sklepy, w których trzeba będzie kupić… genitalia, potrzebne do cielesnych rozkoszy. Nie wspominając o skryptach działających na dotyk etc.

To jednak jeszcze nie jest wspomniane ?wszystko?. Second Life przeżyło już swoje chwile grozy i kolejne tego typu zdarzenia są raczej nieuniknione. A mowa tu o włamaniach, kończących się kradzieżami danych użytkowników, czy wirusów, powodujących przeróżne ? czasem komiczne ? efekty w drugim życiu.

Po wybraniu funkcji ?wygląd? możemy dowolnie zmieniać prezencję awatara. Chociażby rozmiary i kolory ubrań.

Jednym z zabawnych, a później już irytujących był tzw. efekt piłki. Do świata Second Life wkroczyły plażowe piłki, które rozmnażały się w zastraszającym tempie i utrudniały poruszanie się po ulicach. Mniej smacznym żartem było zablokowanie redakcji serwisu CNet, kiedy wywiadu udzielała pierwsza milionerka SL, Anshe Chung. Nie byłoby w tym nic super sensacyjnego, gdyby nie fakt, że blokadą okazały się… animowane penisy.

Kłopoty dotyczą też gospodarki SL. Kurs linden dolarów także doczekał się już kilku kryzysów ? waluta SL straciła raz nawet ponad 15 proc. wartości! Drugie życie to także raj dla sprytnych oszustów, którzy starają się wprowadzić w czyn realizacje swoich planów ? tych, których nie udało się wykorzystać w prawdziwym świecie.

Blisko 10.000 Polaków

W Polsce witrynę Second Life odwiedza ok. 10 tys. użytkowników, a mimo to wielu internatów wie o istnieniu drugiego życia i reaguje uśmiechem, gdy słyszy o SL. Zainteresowanie wirtualnym światem wielu osobom potrafią zepsuć nasze łącza internetowe. Opóźnienia w świecie SL są czymś wyjątkowo niepożądanym ? nikt nie zechce z nami rozmawiać, jeśli będzie musiał czekać na odpowiedź przez dłuższy czas. Dlatego do drugiego życia trzeba mieć przynajmniej świetny internet w tym pierwszym.

Zmieniamy kolor oczu na brązowe.

Również sprzęt jest ważny. Wymagania minimalne są bardzo skromne: procesor 800 MHz, pamięć RAM 256 MB i karta graficzna klasy GeForce2. Zalecamy jednak dwu-, a nawet trzykrotnie lepsze podzespoły. Wystarczy bowiem udać się do bardziej wyszukanego regionu, gdzie znaleźć można dużo rezydentów, animacji, muzyki i innych elementów, by przekonać się, że sugerowane przez Linden Lab minimum okazuje się mocno niewystarczające.

Przyszłość Second Life

Przyszłość dla wirtualnego świata przedstawia się w wyjątkowo barwnym świetle. Jeżeli administratorzy poradzą sobie z ciągle napływającymi użytkownikami i zapewnią im odpowiednio ?wygodne? drugie życie, Linden Lab może liczyć na coraz większy sukces.

Zapatrzyłem się na tą ładną suknię. A może jej właścicielkę? Nie pamiętam. W każdym razie ? kobiet tu nie brakuje!

Wiele wskazuje na to, że niektórzy chętnie przeniosą się na stałe do wirtualnego świata. Prelekcje w cyfrowych salach wykładowych przeprowadzają już renomowane uczelnie, tak więc w SL można nawet zdobywać wiedzę. Wprawdzie jeszcze nie w języku polskim, ale ? dla ambitnych ? angielski nie stanowi przeszkody. A naprawdę fajnie spróbować swoich sił na Harvardzie czy New York University.

Film: Agencja Reuters w Second Life.

Nie bez powodu powstała też strona Get a First Life (http://www.getafirstlife.com/), której autorzy przypominają internautom, że ?pierwsze życie? czeka na nich poza monitorem, w realnym świecie. Skoro można się uczyć, zarabiać, zdobywać przyjaźnie i brać udział w różnych rozrywkach, można się naprawdę łatwo uzależnić. Brakuje jedynie możliwości zaspokajania głodu i potrzeb fizjologicznych. Dla niektórych już teraz udanie się na obiad czy do ubikacji jest jedyną odskocznią od Second Life. Prawdziwe przyjaźnie zostały zastąpione tymi wirtualnymi, a praca ? zdobywaniem linden dolarów. Obecnie, przynajmniej dla nas, wizja egzystowania wyłącznie w SL wydaje się irracjonalna i przesadzona. A nawet straszna.

Anshe Chung, pierwsza osoba, która dorobiła się prawdziwego miliona USD w Second Life, na okładce Bussines Weeka.

Tym niemniej, jeśli mamy zdrowy rozsądek i trochę czasu na zabawę w wirtualnym świecie ? gorąco zachęcamy do spróbowania! Świat Second Life jest bardzo ciekawy i skutecznie pobudza wyobraźnię. Naprawdę świetna frajda, dla każdego.

źródło: Grzegorz Kubera http://pclab.pl/art28916-7.html

Wywiad z Sarah Robbins, z Ball State University w Muncie Indiana, autorką książki nt. Second Life, przeprowadzony 26 września 2007 r., przez Deb Antoine, metodyka nauczania online w Office of Technology-Enhanced Learning, University of Illinois Springfield.

Deb Antoine: – Dlaczego zdecydowałaś się użyć Second Life do nauczania?
Sarah Robbins: – Prowadzę zajęcia od ponad dziesięciu lat, wykorzystując w nauczaniu zarówno metody tradycyjne, jak również e-learning. Używałam już takich systemów, jak Blackboard i On Course oraz aplikacji do zarządzania treścią, np. Drupal, aby zwiększyć zaangażowanie studentów w trakcie zajęć online, jednak żaden z nich nie działał wystarczająco dobrze. Po jakimś czasie zrozumiałam, że systemy używane na uczelniach różnią się znacząco od sposobu komunikowania się online, który zwykle stosują studenci. Młodzi ludzie korzystają na co dzień z MySpace, komunikatorów, Skype’a, gier wideo i RPG (MMORPG – Massive Multi-Player Online Role Playing Games). Pomyślałam więc, że jeżeli uda się stworzyć narzędzie, które zintegruje wszystkie sposoby komunikacji używane przez studentów oraz gdy zastosujemy je w edukacji, wówczas będziemy w stanie przyciągnąć i utrzymać ich uwagę oraz naprawdę wzmocnić aktywne uczenie się.

Gdy zaczęłam badać Second Life i zdałam sobie sprawę, że działa ono na zasadzie współpracy i uczestnictwa, oraz że są w nim wykorzystywane świetne narzędzia do tworzenia nowych rzeczy oraz awatary, będące sposobem na wyrażanie siebie, wydało mi się, że jest to doskonałe rozwiązanie. Klasa, którą uczę, miała już zdefiniowany zakres programowy, więc jedyne co musiałam zrobić, to zastanowić się, jak wykorzystać możliwości Second Life w poszczególnych punktach programu. Nie było to trudne. Przekonanie osób kierujących moim wydziałem, że mogę stosować SL w nauczaniu zajęło mi dwa dni. Kolejną barierą było znalezienie i wykupienie swojego miejsca w Second Life, ale i tu miałam dużo szczęścia. W Ball State University działa Centrum Projektowania Mediów (Center for Media Design), które prowadzi studia Middletown Media – byli oni już wcześniej zainteresowani Second Life, ale jak dotąd nie podjęli żadnych konkretnych działań. Zaproponowali mi kupno wyspy, na której mogłabym uczyć, a w zamian miałam ich informować o postępach i przekazywać im swoje spostrzeżenia. Tym sposobem dostałam się do SL.

- Miałaś więc wsparcie ze swojej instytucji?
- Tak. Byłam jedynym nauczycielem na uczelni, który kiedykolwiek słyszał o SL. Orientowałam się też najlepiej w technologiach i często pytali mnie, jak stosować IT w nauczaniu, uważali więc, że wiem, co robię. Gdy na zajęcia zapisało się 300 studentów, zrozumieli, że to co robię, jest słuszne.

- Co radzisz na początek, jeśli jakiś nauczyciel jest zainteresowany wykorzystaniem Second Life w dydaktyce?
- Z pewnością trzeba umieć posługiwać się różnymi narzędziami. Second Life to nie aplikacja, której można nauczyć się w tydzień, a już w kolejnym przedstawiać ją studentom. Nie wystarczy jedynie znać mechanizmy działania czy też wiedzieć, w którym miejscu kliknąć. Trzeba naprawdę zrozumieć kulturę sieci, jej możliwości, to jak ludzie używają internetu, w jaki sposób w nim żyją. W SL istnieje cały zakres zasad społecznych – tak naprawdę trzeba zintegrować się z nową społecznością.

Druga kwestia to umiejętność wykorzystania osób, które już są w SL, np. Stowarzyszenie Edukatorów Second Life (SLED – Second Life Educators) czy badaczy (SLRL – Second Life Researchers List). Trzeba uczestniczyć w wielu wydarzeniach, zadawać pytania, korzystać z zasobów, które są tam obecne. Ze wszystkich społeczeństw, w które się angażowałam, z Second Life współpracuje się najlepiej, jest najbardziej pomocne, wspierające, a przy tym wielodyscyplinowe i międzynarodowe, co należy wziąć pod uwagę, jeśli chce się uczyć w SL.

Trzecią rzeczą, na którą chciałabym zwrócić uwagę jest konieczność bycia przygotowanym na grupę defetystów. Osoby, które zajmują się nauczaniem z wykorzystaniem SL już od dłuższego czasu, postrzegają obecnie jako dominujący trend wzrost takiego negatywnego nastawienia. Osobiście nie wyobrażam sobie niewykorzystywania SL w nauczaniu. Trudno jest mi wyobrazić sobie myślenie, że nie jest to wspaniałe miejsce dla edukacji, ale wciąż są osoby (w szczególności wśród władz), które nie widzą w tym sensu i trzeba być przygotowanym na długie dyskusje, tłumaczenie, w jaki sposób SL działa itd. Istnieją naprawdę proste związki między SL a kształceniem, trzeba jedynie chcieć je dostrzec i wykorzystywać.

- Jak widzisz zastosowanie wirtualnych trójwymiarowych światów w edukacji?
- Sądzę, że powodem, dla którego światy wirtualne są obecnie tak powszechnie dyskutowanym tematem w edukacji, jest fakt, że mamy do czynienia z nową generacją studentów. Mają oni bardzo ścisłe wymagania co do edukacji, coraz więcej z nich płaci też za swoją edukację. Są wymagający i zostali wychowani w stylu życia wypełnionym mediami, w którym w jednym momencie pisze się pracę zaliczeniową, słucha muzyki i ogląda telewizję. Wiemy, że są oni spragnieni kontaktów przez sieć, lubią komunikować się z ludźmi i używać do tego wielu różnych narzędzi. Zauważamy wszystkie trendy dotyczące dobrowolnej nauki i komunikacji. Musimy też być świadomi wymagań studentów i zmian w stylu życia, które wpływają na edukację. Wirtualne światy to zaledwie jeden symptom. Powodem, dla którego lubię Second Life jest fakt, że ma ono elementy gry, elementy symulacji, rozwiązania znane z Sim City, komunikator, czat, oraz że istnieje wiele podobieństw do innych narzędzi sieciowych, a wszystkie one są wkomponowane w SL. Myślę, że niedługo powstaną środowiska podobne do SL, lecz jeszcze bardziej zintegrowane – np. umożliwiające surfowanie po internecie, będąc jednocześnie zalogowanym w wirtualnym świecie, albo wspólne edytowanie tekstu. Jeśli odniosą one sukces, będą musiały oferować jeszcze więcej zasobów i rozwiązań, stając się czymś w rodzaju supermarketu, a nie jedynie jednousługowym rozwiązaniem. Kolejną ekscytującą rzeczą jest, jak sądzę, fakt, że SL przełamuje zamknięte środowiska edukacyjne. Gdy nauczyciele wchodzą w takie wirtualne środowisko, jak SL, chętniej współpracują z ludźmi spoza swojego wydziału czy obszaru naukowego, a może również spoza uczelni czy nawet kraju. Studenci są teraz bardziej międzynarodowi, mają przyjaciół na całym świecie i kontaktują się z ludźmi, których nigdy wcześniej nie spotkali, a w szkolnictwie – odwrotnie – pozostaje się w wyizolowanym świecie własnej dyscypliny. Używanie wirtualnych środowisk może więc w większym stopniu zmienić styl uczenia niż działanie na uprzywilejowane miejsca szkolnictwa, takie jak klasa, w której jesteśmy jedynie kilka godzin w tygodniu.

- Jak oceniasz dostępność Second Life? Dla zwykłego studenta z laptopem jest to nieco trudne. Jak popierać korzystanie z SL, skoro nasi studenci nie mają odpowiedniego sprzętu?
- Na początku mieliśmy podobny problem, wolniejsze łącza na uczelniach czy stare komputery oparte na DOS-ie, ale udało nam się dostosować infrastrukturę. Z dnia na dzień zasoby stają się coraz tańsze i szybsze. Wymagania SL nie są z założenia rosnące, a infrastruktura na uczelniach będzie się zmieniać na lepsze. Problemu infrastruktury nie uważam za argument przeciwko SL, gdyż większość moich studentów miała już na początku zajęć wystarczająco dobre komputery. Faktycznie, nasze laboratorium nie spełniało wymogów SL – pracuję na Wydziale Anglistyki i nasze komputery są przystosowane do przetwarzania słów oraz wyszukiwania i nie posiadają dobrych kart graficznych. Jednak gdy rozmawiałam ze studentami, mówili: Mój sprzęt obsługuje to dobrze. Przerzuciłam sprawy związane z technologią na studentów. W tradycyjnym nauczaniu student jest odpowiedzialny za posiadanie podręczników, tutaj – za takie zaadaptowanie sprzętu, aby móc korzystać z aplikacji. Miałam naprawdę wielu studentów w Second Life i nie było przypadku, w którym nie potrafiliby sobie poradzić z jakąś kwestią. Sądzę też, że korzyści z SL nie są największe, jeśli wszyscy studenci siedzą w jednym laboratorium. Jeśli chcemy używać SL dla potrzeb e-learningu, dla rozproszonych użytkowników, wówczas nie potrzebujemy laboratorium, lecz studentów z własnymi komputerami, którzy potrafią je obsługiwać, a takich jest coraz więcej.

- Czy możesz opowiedzieć, w jaki sposób dostosowałaś swoją klasę do potrzeb Second Life?
- Moje klasy to hybrydy – raz uczę w sposób tradycyjny, raz w Second Life. Zdecydowałam się na takie rozwiązanie, bo SL było dla mnie, a także dla studentów, nowością. Nie byłam więc gotowa całkowicie przenieść edukacji do SL. Chciałam zachować margines bezpieczeństwa w postaci spotkań tradycyjnych, w razie ewentualnych problemów. Gdybym uczyła teraz, a nie uczę, gdyż kończę moją pracę doktorską, zdecydowałabym się na całkowite przejście do SL, bo dobrze je rozumiem i czuję, że można by to zrobić. Jestem wykładowcą metodyki prowadzenia badań służących do pisania prac naukowych. W każdym roku odbywa się ok. 90 edycji tego kursu. Studenci muszą w trakcie zajęć przeprowadzić badania i opisać je, więc często są wysyłani na prowadzenie obserwacji w różnych miejscach. Muncie nie jest zbyt dużym miastem i wziąwszy pod uwagę 90 edycji z 25 studentami za każdym razem – studentami, którzy pytają każdą organizację non-profit, firmę, organizację: Czy możemy przyjść i przeprowadzić u Państwa badania? może to być faktycznie męczące. Second Life jest świetnym rozwiązaniem – mamy dostęp do społeczności, które nigdy nie były i nie są obecne w Muncie. Wielu studentów zdawało sobie sprawę, że jedynym czasem, który mają do dyspozycji na wywiady są wieczory, a wówczas firmy są już zamknięte. Jednak w Second Life, życie toczy się 24 godziny na dobę i zawsze są w nim ludzie. Studenci ogromnie skorzystali na tym rozwiązaniu.

Sądzę też, że wielu studentów tradycyjnej wersji kursu wymyślało swoje wywiady, gdyż pokonanie lęków przed wywiadami z osobami, których nie znają, podczas gdy sami dopiero uczą się prowadzić badania, było dla nich zbyt trudne. Wybierając osoby do wywiadów w sieci, studenci byli dużo odważniejsi niż ich rówieśnicy w klasach. Podsumowując, wyniki kursu online były dużo lepsze od wyników spotkań tradycyjnych, przy zachowaniu tego samego programu zajęć.

- Co było najbardziej wzbogacającym doświadczeniem z Second Life?
- Powiedziałabym, że było to przekazanie władzy studentom. Gdy stoi się przed klasą w tradycyjnej sali wykładowej, ma się poczucie władzy i przywództwa, którego nie oddaje się studentom. Wiemy, że nie tak powinno to wyglądać, ale to rutyna, w którą łatwo się wpada, a dla studentów równie łatwo jest siedzieć i jedynie odbierać przekazywaną wiedzę. To prosta i pasywna rola, jednak model ten nie działa w przypadku Second Life. Studenci nie mogą po prostu siedzieć i słuchać. Ich avatary będą się (wizualnie) osuwać, upadać. W SL udało mi się sprawić, że młodzi ludzie zaangażowali się we własną naukę. Rozpoczął się wspaniały dialog – ja mówiłam: Musimy dziś na zajęciach osiągnąć te trzy cele, w jaki sposób chcecie to zrobić?, a oni podawali na to sposoby, o których nigdy bym nie pomyślała. W ten sposób ja nauczyłam się, jak być lepszym nauczycielem, a oni nauczyli się odpowiedzialności za swoją naukę. Pod koniec semestru mówili mi: Mam zamiar założyć bloga i kontynuować taką pracę, bo naprawdę mnie to zainteresowało. Ciągle też robili coś poza klasą, nawet jeśli ich o to nie prosiłam. Było to bardzo motywujące, widzieć ich zaangażowanie i formowanie się społeczności studenckiej, gdy wspólnie wykonywali jakąś pracę poza zajęciami.

- Jesteś współautorką książki o Second Life. Jaki jest jej tytuł?
- Second Life dla idiotów (Second Life for Dummies) ma się ukazać w grudniu 2007 r. i będzie świetnym prezentem gwiazdkowym. Staraliśmy się odpowiedzieć na wszystkie pytania znalezione na liście dyskusyjnej SLED (SL Educators). W porównaniu do innych autorów książek nt. SL mieliśmy dużo szczęścia, bo jesteśmy częścią społeczności, do której wciąż dochodzą nowi ludzie – nie tylko akademicy, ale także studenci. Przejrzeliśmy dokładnie archiwum SLED, aby zidentyfikować najbardziej powszechne problemy i upewnić się, że odnieśliśmy się do nich w książce. Chcieliśmy stworzyć coś, co pomoże ludziom pokonać bariery. Wśród ponad 9 milionów założonych kont, jest jedynie 1,5 miliona regularnych użytkowników. Co stało się z pozostałymi milionami? Niektórzy z nich być może nie są zainteresowani SL, ale sądzę, że wiele osób ma problemy z poruszaniem się po wirtualnym środowisku, nie posiada dokładnych wskazówek oraz wytyczonych celów, a to staje się przeszkodą w używaniu narzędzi SL. Mamy nadzieję, że nasza książka sprawi, że wiele osób zaangażuje się w Second Life

Dziękuję za rozmowę

Niniejszy wywiad możesz również odsłuchać (mp3). Wersja audio to pełny zapis przeprowadzonej dyskusji, bogatsza o wątki niepublikowane na łamach „e-mentora”.

źródło: http://www.e-mentor.edu.pl/

Od dłuższego czasu Second Life poddawane było ostrej krytyce m.in. za powolną pracę na starszych komputerach czy sytuacje, w których awatar tracił nagle ubranie. SL jest również bezustannie nękany przez hakerów.

Cory Ondrejka, dotychczas zatrudniony w siedzibie Linden Lab w San Francisco, jedna z najważniejszych postaci Second Life, zdecydował się odejść. Ondrejka był twórcą kodu, na którym zbudowano SL. Philip Rosendale, prezes Second Life, w oficjalnym komunikacie stwierdził, że Ondrejka zrezygnował z powodu „podjęcia nowych, profesjonalnych wyzwań” oraz z powodu pewnych strategicznych z nim różnic, w podejściu do tego gigantycznego biznesu. Ondrejka nie komentuje sprawy.

Awatar Cory`ego Ondrejka, którym był Latający Potwór Spaghetti (inspirowany „religią” Pastafarian), rozpłynął się więc w niebycie. Przed dołączeniem do Linden Labu w listopadzie 2000 roku Ondrejka zajmował się projektowaniem gier komputerowych w firmie Pacific Coast and Light, pracował w amerykańskim Departamencie Obrony oraz Narodowej Agencji Bezpieczeństwa.

źródło:Iwona Bodziony / Interaktywnie.com 14 grudnia 2007